Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Krakowie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 17 kwietnia 2025 roku

Sąd Okręgowy w Krakowie, II Wydział Cywilny Odwoławczy, w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Jarosław Tyrpa

Protokolant: Dariusz Sikora

po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2025 roku w Krakowie

na rozprawie

sprawy z powództwa Towarzystwa (...) (...) z siedzibą w K.

przeciwko R. R. (1) i A. H.

o zapłatę

na skutek apelacji strony powodowej od wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie z dnia 6 lutego 2024 roku, sygnatura akt VI C 1190/23/S

1.  zmienia zaskarżony wyrok, w ten sposób, że nadaje mu brzmienie:

„I. zasądza solidarnie od pozwanych A. H. i R. R. (2) na rzecz strony powodowej Towarzystwa (...) w K. kwotę 1029,51 zł (jeden tysiąc dwadzieścia dziewięć złotych pięćdziesiąt jeden groszy) wraz z odsetkami maksymalnymi za opóźnienie liczonymi od dnia 11 sierpnia 2022 roku do dnia zapłaty;

II. oddala powództwo w pozostałej części;

III. zasądza solidarnie od pozwanych na rzecz strony powodowej kwotę 116,54 zł (sto szesnaście złotych pięćdziesiąt cztery grosze) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od prawomocności wyroku do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów procesu.”;

2.  oddala apelację w pozostałej części;

3.  zasądza solidarnie od pozwanych na rzecz strony powodowej kwotę 56 zł (pięćdziesiąt sześć złotych) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia prawomocności niniejszego orzeczenia w przedmiocie kosztów do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego.

Sędzia Jarosław Tyrpa

Sygnatura akt II Ca 886/24

UZASADNIENIE

Wyroku z dnia 17 kwietnia 2025 roku

Sąd Okręgowy rozpoznał niniejszą sprawę w trybie przepisów o postępowaniu uproszczonym, nie prowadził postępowania dowodowego, dlatego uzasadnienie wyroku zostało ograniczone do wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa zgodnie z art. 505 ¹³ § 2 k.p.c.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja zasługiwała częściowo na uwzględnienie.

Sąd Okręgowy podziela ten zarzut apelacji, w którym strona powodowa kwestionuje stanowisko Sądu pierwszej instancji, zgodnie z którym płatność czesnego została powiązana z trwaniem roku szkolnego, rozumianym jako okres od 1 września do 31 sierpnia kolejnego roku, nie zaś z faktycznym czasem trwania zajęć dydaktyczno-wychowawczych, które – zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 11 sierpnia 2017 roku w sprawie organizacji roku szkolnego - rozpoczynają się w pierwszym dniu września, a kończą w najbliższy piątek po 20 czerwca, co doprowadziło do błędnego przyjęcia, iż pozwani nie skorzystali w pełni z usług edukacyjnych dla ich dziecka.

Zasadniczym argumentem w tym względzie jest brzmienie łączącej strony umowy, w której obowiązek zapłaty czesnego został ściśle powiązany z nauką w szkole oraz cel tej umowy. Zgodnie z § 4 ust. 1 umowy za naukę w szkole Rodzice (Opiekun) płacą czesne. Z uwzględnieniem tego postanowienia należy interpretować obowiązek zapłaty czesnego w formie ratalnej przez każdy miesiąc trwania roku szkolnego, jak to stanowią postanowienia § 4 ust. 2 i 3 umowy. Dokonując wykładni oświadczeń woli zawartych w umowie – z uwzględnieniem kryteriów, o których mowa w art. 65 § 1 i 2 k.c. – nie sposób nie dostrzec tego, że celem umowy o świadczenie usług edukacyjnych w danym roku szkolnym jest organizacja procesu nauki poprzez zajęcia dydaktyczno- wychowawcze w okresie dla nich wyznaczonym, a zatem co do zasady od 1 września do ostatniego piątku czerwca następnego roku. Jeżeli celem umowy było realizowanie podstaw programowych i organizacja zajęć dydaktyczno-wychowawczych, to wynagrodzenie w postaci rocznego czesnego stanowiło świadczenie odpowiadające zakresowi tych obowiązków i okresowi ich świadczenia. Sam okres trwania umowy obejmujący rok szkolny w rozumieniu art. 94 Prawa oświatowego oraz kwestia rozłożenia obowiązku zapłaty czesnego na 10 rat w ciągu trwania roku szkolnego nie oznacza, że po stronie zleceniodawcy powstał obowiązek zapłaty za miesiące wakacji, w których usługi strony powodowej w postaci zajęć dydaktyczno- wychowawczych, czy szerzej kształcenia, nie były świadczone i nie mogły być świadczone, gdyż okres nauki w roku szkolnym obejmuje wyłącznie miesiące od września do czerwca.

Uwzględniając powyższe wskazać należy, że skoro syn pozwanych skorzystał w pełni z procesu kształcenia w roku szkolnym 2021/2022, który zgodnie z umową świadczyła strona powodowa, to złożone w dniu 24 czerwca 2022 roku oświadczenie o wypowiedzeniu umowy nie może mieć wpływu na obowiązek zapłaty czesnego, które ewidentnie powiązane zostało z nauką w szkole, a ta trwała od 1 września 2021 roku do 24 czerwca 2022 roku, czyli do dnia złożenia oświadczenia o wypowiedzeniu.

Uznanie za zasadnego powyższego zarzutu nie może jednak prowadzić do uwzględnienia powództwa w całości. Jak bowiem wynika z zestawienia wpłat pozwanych dokonanych w roku szkolnym 2021/2022, łączna uiszczona przez pozwanych kwota wyniosła 10 970, 49 zł, co potwierdzili pozwani w sprzeciwie od nakazu zapłaty (k. 61 – 63) i czego strona powodowa nie kwestionowała po doręczeniu jej sprzeciwu. Kwota, do zapłaty której obowiązani byli pozwani w roku szkolnym 20021/2022 wynosiła 12 000 zł. Oznacza to, że do zapłaty pozostało 1029, 51 zł. Ponieważ w § 4 ust. 2 umowy przewidziano, że czesne jest płatne z góry w 10 równych ratach, w terminie do 10 każdego miesiąca, od dnia 1 września do 10 sierpnia, to o opóźnieniu w zapłacie ostatniej raty można mówić dopiero od 11 sierpnia 2022 roku. Równe raty czynszu obowiązującego w tym roku szkolnym wynosiły po 1200 zł, a skoro zgodnie z umową ostatnia rata mogła być płatna do 10 sierpnia 2022 roku, to nie sposób twierdzić, że pozwani pozostawali w opóźnieniu od 11 czerwca 2022 roku.

Uwzględnienie powyższych rozważań skutkowało zmianą zaskarżonego wyroku na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. i zasądzeniem kwoty 1029, 51 zł z odsetkami maksymalnymi od dnia 11 sierpnia 2022 roku do dnia zapłaty i oddaleniem powództwa w pozostałej części. Zmiana rozstrzygnięcia co do istoty skutkowała zmianą rozstrzygnięcia o kosztach przy uwzględnieniu, że strona powodowa utrzymała się ze swoim żądaniem w około 46 %. Suma kosztów w sprawie wyniosła 2 283,77 zł (200 zł opłaty sądowej od pozwu, po 900 zł wynagrodzenia pełnomocników każdej ze stron, kwota 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa strony powodowej, kwota 34 zł tytułem opłat skarbowych od pełnomocnictw pozwanych oraz wskazana w piśnie z dnia 15 września 2023 roku kwota 232, 77 zł poniesiona przez stronę powodową tytułem doręczenia komorniczego, która została wykazana postanowieniami k. 73 i 74). Pozwani odpowiadają za koszty procesu w 46 % czyli do kwoty 1050, 54 zł, a skoro uiścili 934 zł to różnica w kwocie 116, 54 zł podlega zasądzeniu na rzecz strony powodowej.

O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie. art. 100 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., mając na uwadze, że apelację strony powodowej uwzględniono w 46 %. Suma kosztów postępowania apelacyjnego wyniosła 1100 zł. Pozwanych obciąża 46 % tej kwoty czyli 506 zł, a skoro uiścili 450 zł, to różnica w kwocie 56 zl podlega zasądzeniu na rzecz strony powodowej.

Sędzia Jarosław Tyrpa