Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Krakowie

POSTANOWIENIE

Dnia 25 marca 2025 r.

Sąd Okręgowy w Krakowie II Wydział Cywilny Odwoławczy

w składzie:

Przewodniczący:	Sędzia Katarzyna Oleksiak
Sędziowie:	Anna Nowak Jarosław Tyrpa

po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2025 r. w Krakowie

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z wniosku (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K.

z udziałem S. S. i O. N. S.

o wpis

na skutek apelacji wnioskodawczyni

od postanowienia Sądu Rejonowego dla Krakowa- Podgórza w Krakowie

z dnia 19 czerwca 2019 r., sygnatura akt DzKw. KR1P/00054686/18

postanawia:

1.  zmienić zaskarżone postanowienie w punkcie II. w ten sposób, że wpisać w dziale III księgi wieczystej nr (...) roszczenie o zawarcie przyrzeczonej umowy sprzedaży przysługującego S. S. udziału 17/32 oraz przysługującego O. S. udziału 14/32 w nieruchomości składającej się z działki nr (...), zabudowanej budynkiem położonym przy ul. (...) i wydzielonej części działki nr (...) zabudowanej budynkiem położonym przy ul. (...) w K. objętej wskazaną powyżej księgą wieczystą na rzecz (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K., wynikające z przedwstępnej umowy sprzedaży z dnia 22 listopada 2016 r., zawartej przed notariuszem J. L., Rep. A nr (...) wraz z aneksem z dnia 9 sierpnia 2017 r., zawartym przed notariuszem J. L., Rep. A nr (...), a w pozostałej części wniosek oddalić;

2.  oddalić apelację w pozostałej części;

3.  ustalić, że wnioskodawczyni i uczestniczki ponoszą koszty związane ze swym udziałem w sprawie w postępowaniu odwoławczym oraz w postępowaniu kasacyjnym.

Sędzia Jarosław Tyrpa Sędzia Katarzyna Oleksiak Sędzia Anna Nowak

Sygn. akt II Ca 1891/24

UZASADNIENIE

postanowienia z dnia 25 marca 2025 roku

Orzeczeniem zawartym w punkcie II. postanowienia z dnia 19 czerwca 2019 r. Sąd Rejonowy oddalił wniosek (...) sp. z o.o. w K. o wpis roszczenia o zawarcie przyrzeczonej umowy sprzedaży nieruchomości objętej księgą wieczystą nr (...).

W uzasadnieniu wskazał, że w przedwstępnej umowie sprzedaży z dnia 22 listopada 2016 r. strony ustaliły, że przyrzeczona umowa sprzedaży zostanie zawarta do dnia 30 czerwca 2017 r. Aneksem z dnia 9 sierpnia 2017 r. termin został przedłużony do dnia 31 stycznia 2018 r. Strony umowy nie żądały, aby notariusz złożył żądanie wpisu w księdze wieczystej roszczenia o przeniesienie własności. Wniosek o wpisanie roszczenia został złożony w dniu 24 maja 2018 r., tj. po upływie 4 miesięcy od określonego przez strony terminu zawarcia umowy przyrzeczonej. Sąd Rejonowy, powołując się na art. 626 ⁸ § 2 k.p.c. i art. 19 ust. 1 i 3 u.k.w.h., zważył, że roszczenie o przeniesienie własności może być po upływie roku od dnia wpisu w księdze wieczystej wykreślone na jednostronne żądanie właściciela. W przypadku roszczenia przyszłego, bieg terminu do wykreślenia takich roszczeń liczy się od dnia, w którym stały się one wymagalne. Sąd Rejonowy uznał, że w niniejszej sprawie roszczeniem przyszłym jest roszczenie o zawarcie umowy przyrzeczonej w terminie najpóźniej do dnia 31 stycznia 2018 r. Oznaczało to, iż termin roczny do wykreślenia roszczenia upłynął z dniem 31 stycznia 2019 r. Wniosek o wpis został zatem oddalony jako złożony po upływie ok. 4 miesięcy od określonego przez strony terminu zawarcia umowy przyrzeczonej, a ponadto upłynął już roczny termin do wykreślenia roszczenia z księgi wieczystej. Powołując się na art. 390 § 3 k.c., Sąd Rejonowy zauważył również, że roszczenia o zawarcie umowy przyrzeczonej przedawniają się z upływem roku od dnia, w którym umowa przyrzeczona miała być zawarta. Oddalając zaś wniosek o zawieszenie postępowania, Sąd pierwszej instancji wskazał, iż śmierć A. S. w dniu 13 grudnia 2017 r. nie tamowała rozpoznania sprawy, gdyż sąd wieczystoksięgowy zwolniony jest od obowiązku zawieszenia postępowania do czasu ustalenia następców prawnych lub ustanowienia przedstawiciela.

Apelację od tego postanowienia złożyła wnioskodawczyni, zaskarżając je w części co do punktu II. i zarzucając naruszenie prawa materialnego i procesowego, to jest:

1.  art. 16 ust. 1 i ust. 2 u.k.w.h. oraz art. 390 § 2 i 3 k.c. w zw. z art. 626 ⁹ k.p.c. wskutek przyjęcia istnienia przeszkody do wpisu polegającej na złożeniu wniosku o dokonanie tego wpisu w księdze wieczystej po upływie około 4 miesięcy od określonego przez strony terminu zawarcia umowy przyrzeczonej, przy równoczesnym ustaleniu, iż w niniejszej sprawie roszczenie o zawarcie umowy przyrzeczonej było roszczeniem przyszłym, a termin zawarcia tej umowy przypadał na dzień 31 stycznia 2018 r., co narusza wymienione wyżej przepisy, które w ogóle nie przewidują przeszkody czy też formalnego braku podstawy do wpisu w postaci niedopuszczalności jego dokonania z uwagi na to, że przed dokonaniem wpisu nadszedł termin, w jakim roszczenie to stało się wymagalne;

2.  art. 19 ust. 1 i ust. 3 u.k.w.h. w zw. z art. 626 ⁹ k.p.c. wskutek przyjęcia istnienia przeszkody do dokonania wpisu polegającej na tym, że w dacie 31 stycznia 2019 r. minął już roczny termin do wykreślenia z księgi wieczystej na jednostronny wniosek właściciela, wpisanego doń przyszłego roszczenia z umowy przedwstępnej o przeniesienie własności nieruchomości- bez uwzględnienia, że uprawnienie właściciela do żądania wpisu roszczenia w księdze wieczystej nie pozostaje w żadnym związku z aktualnym stanem prawnym roszczenia, które miałoby być wykreślone, w szczególności bez uwzględnienia, że jest ono niezależne od tego, czy roszczenie to istnieje, czy może być skutecznie dochodzone, wobec tego sam fakt, że wskutek upływu czasu możliwym jest, iż roszczenie to może być skutecznie wykreślone wcale nie oznacza, że jest ono bezskuteczne, bądź, że wygasło lub doszło do zmiany jego treści, a zatem upływ czasu i powstanie roszczenia o wykreślenie wpisu w księdze wieczystej nie mają w ogóle żadnego materialnego związku z istnieniem i treścią tego roszczenia, wobec czego nie mogą być jakąkolwiek przeszkodą do dokonania jego wpisu w księdze wieczystej;

3.  art. 626 ⁸ § 1 i § 2 oraz art. 626 ⁹ k.p.c. wskutek przyjęcia istnienia przeszkody do wpisu roszczenia o przeniesienie własności nieruchomości z umowy przedwstępnej z uwagi na upływ czasu uzasadniający możliwość powstania po stronie właściciela możliwości domagania się od sądu wieczystoksięgowego wykreślenia dokonanego wpisu, którego to uprawnienia nie musi dochodzić, a zatem jego powstanie i istnienie nie pozostają w sprzeczności z istnieniem wpisu w księdze wieczystej, zaś sąd wieczystoksięgowy nie posiada kompetencji, aby bez wniosku właściciela pilnować jego interesów w postępowaniu o wpis roszczenia i odmawiać wpisu z tej przyczyny, albowiem wpis ten ma odrębny i niezależny charakter od sprawy o wykreślenie wpisu roszczenia o przeniesienie własności nieruchomości, która i tak może mieć później miejsce;

4.  art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 k.p.c. oraz art. 626 § 2 k.p.c. i art. 228 § 1 i 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. wyznaczających zakres dopuszczalnego postępowania dowodowego w sprawach dokonywania wpisów wieczystoksięgowych przez dokonanie wybiórczej, a nie wszechstronnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego wskutek pominięcia istotnych okoliczności sprawy wynikających z umowy przedwstępnej złożonej wraz z wnioskiem o wpis, a nadto z kopii wniosku o udzielenie zabezpieczenia z dnia 25 stycznia 2019 r., a świadczących o tym, że łącząca strony umowa przedwstępna z dnia 22 listopada 2016 r. przewidywała dodatkowo konieczność doprowadzenia przez sprzedających jeszcze przed zawarciem umowy przyrzeczonej do dokonania na drodze administracyjnej podziału przedmiotowej nieruchomości i wydzielenia z niej nieruchomości stanowiącej przedmiot umowy przyrzeczonej oraz, że we wspomnianym wyżej terminie nie doszło do zawarcia zarówno umowy przyrzeczonej jak też do podziału geodezyjnego przedmiotowej nieruchomości, a nadto że umowa przedwstępna przewidywała dla kupującego prawo odstąpienia od niej w wypadku zawinionego uchylenia się przez sprzedających od jej terminowego wykonania;

5.  sprzeczność ustaleń Sądu z zebranym materiałem dowodowym polegającą na wadliwym ustaleniu, że termin wymagalności roszczenia o zawarcie umowy przyrzeczonej rozpoczął swój bieg w dniu 31 stycznia 2018 r., a zatem termin roczny do wykreślenia tego roszczenia upłynął z dniem 31 stycznia 2019 r. , a tym samym na przyjęciu, że roszczenie o wpis z chwilą nadejścia terminu zawarcia umowy stało się roszczeniem wymagalnym i zaczęły od niego biec terminy, jeden związany z przedawnieniem tego roszczenia, a drugi z uprawnieniem właściciela nieruchomości do domagania się wykreślenia wpisu roszczenia do księgi wieczystej, gdy tymczasem brak spełnienia formalnego warunku prawnego dokonania podziału geodezyjnego nieruchomości powoduje, że umowa przedwstępna trwa nadal a roszczenie o przeniesienie własności nieruchomości jest niewymagalne, zatem oba terminy nie mogły do chwili obecnej upłynąć.

Formułując powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia w punkcie II poprzez uwzględnienie wniosku skarżącej z 24 maja 2018 r.
i wpisanie w księdze wieczystej oznaczonej numerem (...) roszczenia
o zawarcie przyrzeczonej umowy sprzedaży nieruchomości składającej się z działek nr (...), zabudowanej budynkiem położonym przy ulicy (...) i wydzielonej części działki nr (...), zabudowanej budynkiem przy ul. (...) w K., jednostka ewidencyjna Ś., obręb (...), objętej księgą wieczystą nr (...) oraz sprzedaży nieruchomości na rzecz spółki pod firmą (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. (REGON nr (...)). Na wypadek nieuwzględnienia powyższego wniosku, wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o nałożenie na uczestniczki S. S. i O. N. S. obowiązku zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego stronie skarżącej, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego w wysokości określonej przepisami.

Postanowieniem z dnia 13 listopada 2019 r. Sąd Okręgowy oddalił apelację wnioskodawczyni, podzielając dokonane przez Sąd Rejonowy ustalenia faktyczne i ich ocenę prawną oraz uznając, że zaistniały przeszkody do dokonania wpisu zgodnie z wnioskiem.

Sąd drugiej instancji zaznaczył, że uwzględnieniu wniosku sprzeciwiał się upływ terminu do zawarcia umowy przyrzeczonej, a oceny tej nie zmieniała ani możliwość dochodzenia przez wnioskodawczynię zawarcia umowy przyrzeczonej (art. 390 § 2 k.c.), ani złożenie wniosku o wpis w okresie wymagalności tego roszczenia, gdyż były to kwestie leżące poza zakresem kognicji sądu wieczystoksięgowego. Dopuszczalność ujawnienia praw osobistych i roszczeń w księdze wieczystej jest bowiem uzależniona od ich istnienia w dacie wpisu. Roszczenie wnioskodawczyni nie mogło zostać ujawnione, gdyż w świetle art. 19 ust. 1 i 3 u.k.w.h. już w dacie wpisu podlegałoby ono wykreśleniu.

Od tego postanowienia skargę kasacyjną wywiodła wnioskodawczyni, zaskarżając je w całości i domagając się jego uchylenia i uwzględnienia wniosku, ewentualnie- przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi drugiej instancji.

Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 16 ust. 2 pkt 2 u.k.w.h. w zw. z art. 19 ust. 1 i 3 u.k.w.h. oraz art. 16 ust. 2 u.k.w.h. w zw. z art. 19 ust. 3 u.k.w.h., art. 3 u.k.w.h., art. 29 u.k.w.h. oraz art. 626 ⁸ k.p.c., a także art. 626 ⁹ k.p.c. w zw. z art. 19 ust. 1 i 3 u.k.w.h.

Postanowieniem z dnia 23 maja 2024 r. Sąd Najwyższy uchylił postanowienie z dnia 13 listopada 2019 r. i przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego.

W uzasadnieniu Sąd Najwyższy zauważył, iż w sprawie nie budziło wątpliwości, że roszczenie z umowy przedwstępnej o zawarcie przyrzeczonej umowy sprzedaży nieruchomości zgodnie z art. 16 ust. 2 pkt 2 u.k.w.h. może być ujawnione w księdze wieczystej. Wskazał zaś, iż skarżąca kwestionowała przyjętą przez Sądy meriti kwalifikacje roszczenia objętego wnioskiem o wpis jako roszczenia przyszłego i wynikające z tego stanowiska konsekwencje prawne dotyczące określenia terminu, w którym właściciel może ubiegać się o wykreślenie wpisu. Podniósł, że nie można natomiast odmówić racji skarżącej w zakresie w jakim zarzuciła naruszenie art. 19 ust. 1 i ust. 3 u.k.w.h. w zakresie przyjęcia przez Sąd Okręgowy, że wpis roszczenia nie może być dokonany, jeżeli jednocześnie istnieje uprawnienie właściciela nieruchomości do jednostronnego żądania jego wykreślenia. Okoliczność, że podmiot uprawniony mógłby wystąpić z wnioskiem o wykreślenie roszczenia, nie oznacza, że jest to przesłanka uzasadniająca oddalenie wniosku o wpis lub uprawniająca sąd do działania z urzędu i zastępowania uprawnionego oraz ingerowania w zapewnianą przez art. 17 rozszerzoną skuteczność praw obligacyjnych ujawnionych w księdze wieczystej. Upływ terminu prowadzi zatem wyłącznie do powstania uprawnienia po stronie właściciela (użytkownika wieczystego) do żądania wykreślenia wpisu, a nie do pozbawienia uprawnionego prawa do wpisu roszczenia. Istnienie tego uprawnienia nie stanowi natomiast przeszkody do wpisu i nie przesądza, że roszczenie wnioskodawcy w dacie złożenia wniosku nie istnieje. Dostrzeżenia także wymaga, że prawo właściciela do ubiegania się o wykreślenie wpisu nie jest obowiązkiem, a może być on kontraktowo zobligowany do zaniechania takich działań. W ocenie Sądu Najwyższego uwzględnienie zasługiwał także zarzut naruszenia art. 626 ⁸ k.p.c., gdyż w postępowaniu wieczystoksięgowym nie mogą być rozstrzygane spory o prawo stanowiące przedmiot wniosku o dokonanie wpisu ani w charakterze przesłanki, ani samego rozstrzygnięcia. Nie mogą być też dokonywane ustalenia, że uwzględnienie wniosku doprowadzi do niezgodności stanu prawnego ujawnionego w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym (zob.m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z 22 maja 2003 r., II CKN 109/01, niepubl. i z 8 listopada 2007 r., III CSK 198/07, niepubl.). W konsekwencji ani spór dotyczący istnienia ani przedawnienia roszczenia podlegającego ujawnieniu w księdze wieczystej (art. 390 § 3 k.c.), nie może być przedmiotem rozstrzygnięcia w postępowaniu wieczystoksięgowym. Z przyczyn wyżej podniesionych istnienie uprawnienia właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości objętej księgą wieczystą do ubiegania się o wykreślenie wpisu nie stanowi urzędowo znanej sądowi przeszkody do jego dokonania i nie przesądza, że roszczenie wnioskodawcy w dacie złożenia wniosku nie istniało.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja zasługiwała na częściowe uwzględnienie.

Stosownie do art. 398 ²⁰ k.p.c., Sąd powszechny, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania jest związany wykładnią prawa przeprowadzoną przez Sąd Najwyższy przy rozpoznaniu uwzględnionej następnie skargi kasacyjnej. Związanie wykładnią zaprezentowaną przez Sąd Najwyższy oznacza, że sąd, któremu sprawa została przekazana, nie może przepisów prawa (materialnego i procesowego) interpretować odmiennie niż to wynika z uzasadnienia orzeczenia kasacyjnego. W konsekwencji, rozpoznając ponownie sprawę, Sąd Okręgowy był związany zaprezentowaną przez Sąd Najwyższy wykładnią art. 16 ust. 2 pkt 2 u.k.w.h., art. 19 ust. 1 i 3 u.k.w.h. oraz art. 626 ⁸ k.p.c.

Sposób sformułowani wniosku wskazuje, że przedmiotem żądania wnioskodawczyni w niniejszej sprawie był wpis roszczenia o zawarcie przyrzeczonej umowy sprzedaży nieruchomości składającej się z działek nr (...), zabudowanej budynkiem położonym przy ulicy (...) i wydzielonej części działki nr (...), zabudowanej budynkiem przy ul. (...) w K., jednostka ewidencyjna Ś., obręb (...), objętej księgą wieczystą nr (...) na rzecz spółki pod firmą (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K.. Podstawą wniosku została zaś uczyniona zawarta w formie aktu notarialnego umowa przedwstępna sprzedaży z dnia 22 listopada 2016 r. wraz z aneksem z dnia 9 sierpnia 2017 r.

Jak wskazał Sąd Najwyższy roszczenie z umowy przedwstępnej o zawarcie przyrzeczonej umowy sprzedaży nieruchomości zgodnie z art. 16 ust. 2 pkt 2 u.k.w.h. może być ujawnione w księdze wieczystej. Powstanie uprawnienia do żądania wykreślenia wpisanego roszczenia nie jest zaś przesłanką negatywną, wykluczającą dokonanie wpisu tegoż roszczenia. Nie jest również rzeczą sądu wieczystoksięgowego rozstrzyganie sporów o istnienie lub ewentualne przedawnienie objętego wnioskiem roszczenia o zawarcie umowy przyrzeczonej. Powstanie po stronie właściciela uprawnienia do domagania się wykreślenia wpisu roszczenia nie świadczy zatem o nieistnieniu roszczenia na moment złożenia wniosku ani nie stanowi przeszkody do dokonania wpisu.

Zauważyć jednak należy, że w piśmiennictwie i orzecznictwie dominuje pogląd, że przy rozpoznawaniu wniosku o dokonanie wpisu do księgi wieczystej sąd wieczystoksięgowy bada jego treść, treść i formę dołączonych dokumentów oraz treść księgi wieczystej, ale oprócz tego - w pewnym zakresie - bada również zasadność wniosku od strony materialnoprawnej (zob. uchwały SN: z 2 czerwca 1964 r., III CO 66/63, OSNC 1965, Nr 3, poz. 37; z 4 maja 1972 r., III CZP 25/72, OSNC 1972, nr. 11, poz. 94; z 26 czerwca 1974 r., III CZP 4/74, OSNC 1975, Nr 5, poz. 75; postanowienia SN: 25 lutego 1963 r., III CR 177/62; z 20 lutego 2003 r., II CKN 1237/00; z 18 czerwca 2009 r., II CSK 4/09; z 17 lipca 2009 r., IV CSK 36/09; z 30 października 2013 r., II CSK 67/13; z 28 października 2020 r., IV CSK 68/19). Sąd wieczystoksięgowy nie pełni wyłącznie funkcji rejestracyjno-ewidencyjnej, ale rozpoznaje sprawę w oparciu o analizę przedstawionych dokumentów oraz akt księgi wieczystej, jeśli zawarte w nich dane prowadzą do oddalenia wniosku (zob. np. postanowienia SN: z 2 lipca 2004 r., II CK 265/04; z 17 lipca 2009 r., IV CSK 36/09; z 30 września 2009 r., V CSK 63/09). Sąd Najwyższy w postanowieniu z 17 lipca 2008 r., II CSK 115/08, wyraził pogląd, że sąd wieczystoksięgowy bada stanowiącą podstawę wpisu czynność prawną nie tylko pod względem formalnym, ale także jej skuteczność materialnoprawną. W tym kontekście zauważy należy, iż wnioskodawca jako podstawę wniosku uczynił zawartą w formie aktu notarialnego umowę przedwstępna sprzedaży z dnia 22 listopada 2016 r. wraz z aneksem z dnia 9 sierpnia 2017 r. Z treści umowy z dnia 22 listopada 2022 roku wynika, iż przystępująca do tej umowy O. N. S. w zakresie dotyczącym zobowiązania sprzedaży 1/32 udziału w części nieruchomości działała w imieniu i na rzecz A. S. bez formalnego umocowania. Zgodnie zaś z pkt VIII umowy w terminie do dnia 30 marca 2017 roku zobowiązała się Spółce dostarczyć potwierdzenie czynności prawnych zawartych w akcie oraz pełnomocnictwa od A. S. wyrażające zgodę na sprzedaż przypadającego mu udziału. Dokument taki nie został dołączony do wniosku. Umowa zawarta przez rzekomego pełnomocnika jest zaś zgodnie z powszechnie reprezentowanym stanowiskiem czynnością prawną niezupełną ( negotium claudicans), która dla swojej skuteczności prawnej wymaga dopiero potwierdzenia przez rzekomego mocodawcę. Stan taki określa się jako bezskuteczność zawieszoną.( art. 103 k.c). Polega ona na tym, że dokonana czynność, zwana czynnością kulejącą ( negotium claudicans), nie wywołuje skutków prawnych. Uprawnienie rzekomego mocodawcy do potwierdzenia umowy jest uprawnieniem kształtującym, od którego wykonania zależy ważność umowy zawartej przez rzekomego pełnomocnika. W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu Okręgowego, zaistniała przeszkoda do uwzględnienia wniosku w takim zakresie, w jakim dotyczył on udziału 1/32 przysługującego A. S. w części nieruchomości objętej umową z dnia 22 listopada 2016 roku. W tej zatem tylko części wniosek podlegał oddaleniu.

Z przedstawionych względów podstawie art. 386 § 1 k.p.c. i 385 k.p.c. w zw. z art. 13 §2 k.p.c. i 9 k.p.c orzeczono jak w sentencji.

Zgodnie z podstawową zasadą orzekania o kosztach postępowania nieprocesowego, sformułowaną została w art. 520 § 1 k.p.c., każdy uczestnik postępowania ponosi koszty związane ze swym udziałem w sprawie, co oznacza, że obciążają go koszty tej czynności, której sam dokonał, jak i czynności podjętej w jego interesie, także przez sąd, na jego wniosek lub z urzędu. Na gruncie niniejszego postępowania odwoławczego Sąd Okręgowy nie dopatrzył się żadnych przyczyn, które przemawiałyby za odstąpieniem od powyższej zasady.

Sędzia Jarosław Tyrpa Sędzia Katarzyna Oleksiak Sędzia Anna Nowak

(...)

(...)

1)  (...)

2)  (...)

3)  (...)

(...)