Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Krakowie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 27 lutego 2014 r.

Sąd Okręgowy w Krakowie Wydział II Cywilny Odwoławczy

w składzie:

po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2014 r. w Krakowie

na rozprawie sprawy z powództwa (...)

przeciwko I. S. i A. S.

o eksmisję

na skutek apelacji pozwanych

od wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie

z dnia 22 maja 2013 r., sygnatura akt VI C 1397/12/S

1.  oddala apelację;

2.  zasądza od pozwanych solidarnie na rzecz strony powodowej kwotę 60 zł (sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania odwoławczego.

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 27 lutego 2014 roku

Wyrokiem z dnia 22 maja 2013 roku, w brzmieniu uwzględniającym postanowienie z dnia 6 czerwca 2013 roku o sprostowaniu oczywistych niedokładności, Sąd Rejonowy dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie: a) uchylił wyrok zaoczny tego Sądu z dnia 10 października 2012 roku; b) nakazał pozwanym I. S. i A. S. aby opuścili i opróżnili z rzeczy lokal mieszkalny nr (...) położony w budynku przy ulicy (...) w K. i wydali go w stanie wolnym stronie powodowej; c) ustalił, że pozwanym I. S. i A. S.przysługuje uprawnienie do otrzymania lokalu socjalnego; d) wstrzymał wykonanie nakazu opuszczenia i opróżnienia lokalu do czasu przedstawienia pozwanym przez (...)oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego; e) zasądził od pozwanych solidarnie na rzecz strony powodowej kwotę 320 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji zostało oparte na następujących ustaleniach faktycznych:

(...)jest właścicielem lokalu mieszkalnego nr (...) w budynku przy ul. (...) w K.. Najemcą tego lokalu była pozwana I. S., a w lokalu zamieszkiwał również jej syn A. S.. Opłaty z tytułu czynszu najmu wynosiły do dnia 26 sierpnia 2010 roku – 395,09zł, a od dnia 22 sierpnia 2012 roku – 420,16zł. Przeciwko pozwanym toczyło się postępowanie sądowe w sprawie VI Nc 874/10/S o zapłatę zaległości czynszowych, zakończone wydaniem prawomocnego nakazu zapłaty, a następnie postępowanie egzekucyjne w celu wyegzekwowania zasądzonych tym nakazem kwot (sygn. Km 2289/10). W toku postępowania egzekucyjnego w dniu 22 lipca 2010 roku asystent komornika pozostawił w skrzynce na listy, przeznaczonej dla pozwanych, wezwanie do stawienia się w kancelarii. W dniu 26 listopada 2010 roku i 3 grudnia 2010 roku pozwani odebrali osobiście na poczcie skierowane do nich zawiadomienia o zajęciu. Następnie stawili się w kancelarii komornika, zobowiązując się do spłaty zasądzonych należności. Egzekwowane świadczenia zostały ostatecznie spłacone w dniu 4 stycznia 2011 roku. Nadto przeciwko pozwanym prowadzone było postępowanie w sprawie o sygn. VI C 751/10/S, w którym (...)domagała się nakazania pozwanym opuszczenia i opróżnienia z rzeczy lokalu objętego niniejszym powództwem. W dniu 26 listopada 2010 roku pozwani odebrali osobiście wezwanie na pierwszy termin rozprawy oraz odpis pozwu. Postępowanie to zostało zawieszone na zgodny wniosek stron, wobec deklaracji pozwanych o spłacie zaległości, a następnie zostało ono umorzone.

Sąd pierwszej instancji ustalił nadto, iż pismem doręczonym pozwanej I. S. za podwójnym awizo w dniach 19 i 26 listopada 2009 roku, strona powodowa wezwała ją do zapłaty kwoty 4175,74zł, tytułem zadłużenia przedmiotowego lokalu ustalonego na dzień 31 października 2009r., w terminie miesięcznym od otrzymania wezwania, uprzedzając o uprawnieniu do wypowiedzenia umowy najmu w przypadku nieuregulowania zaległości. Pismem doręczonym pozwanej I. S. za podwójnym awizo dokonanym w lutym i marcu 2009 roku strona powodowa wypowiedziała pozwanej stosunek najmu lokalu nr (...) położonego przy ul. (...) w K. na miesiąc naprzód, na koniec miesiąca kalendarzowego, wzywając jednocześnie pozwaną do opróżnienia i wydania lokalu.

Z ustaleń Sądu Rejonowego wynikało też, iż skrzynka na listy, przeznaczona dla lokalu zajmowanego przez pozwanych, znajduje się wewnątrz budynku przy ul. (...). Wejście na teren nieruchomości, jak również do środka budynku, zabezpieczone jest zainstalowanym domofonem. Nie ma jakichkolwiek utrudnień w dostaniu się do skrzynek na listy, a pozwani na drzwiach wejściowych do mieszkania mają zainstalowaną dodatkową skrzynkę. W okresie od roku 2010 do 25 kwietnia 2013 roku pozwani nie składali jakichkolwiek skarg ani reklamacji dotyczących doręczania im przesyłek pocztowych.

W zakresie sytuacji osobistej i materialnej pozwanych Sąd pierwszej instancji ustalił, że prowadzą oni wspólne gospodarstwo domowe, a jedynym ich dochodem jest wynagrodzenie w wysokości 1600zł, otrzymywane przez pozwaną, która pracuje w pralni. Pozwany nie ma stałego dochodu, gdyż dopiero stara się podjąć pracę. Pozwani nie mają jakichkolwiek oszczędności, wartościowych składników majątkowych, ani możliwości zamieszkania w innym lokalu.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji powyższe ustalenia uzasadniały uwzględnienie powództwa. W ocenie Sądu Rejonowego strona powodowa w sposób skuteczny dokonała wypowiedzenia stosunku najmu, poprzedzając tę czynność wezwaniem do uregulowania istniejących zaległości z wyznaczeniem dodatkowego terminu. Sąd ten nie uznał za wiarygodne zeznań świadków A. S. i M. D., a także zeznań pozwanych, w zakresie w jakim twierdzili, że korespondencja kierowana do pozwanych nie jest doręczana im w sposób prawidłowy. Według Sądu Rejonowego, za brakiem wiarygodności zeznań pozwanych i świadków w tym zakresie przemawia brak jakichkolwiek reklamacji sposobu doręczania przeznaczonych dla nich przesyłek pocztowych. Dodatkowo, jak wskazał Sąd, z adnotacji znajdujących się na przesyłkach zwróconych stronie powodowej przez pocztę wynika, że zawsze zawiadomienie o przesyłce pozostawiane było przez listonosza w skrzynce pocztowej, a nie w drzwiach pozwanych lub innym miejscu.

Sąd Rejonowy uznał, że powództwo było zasadne, gdyż zgodnie z art. 675 § 1 k.c. po zakończeniu najmu najemca obowiązany jest zwrócić rzecz w stanie nie pogorszonym, czego pozwani dotychczas nie uczynili. Nie budziło wątpliwości Sądu pierwszej instancji, że pozwani byli lokatorami w rozumieniu przepisów ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U.2005.31.266 ze zmianami), gdyż pozwana była najemcą przedmiotowego lokalu, a jej syn korzystał z niego za jej przyzwoleniem w oparciu o łączący go z matką stosunek użyczenia. Ponieważ tytuł prawny pozwanego miał charakter pochodny w stosunku do tytułu pozwanej, wygasł on z tym samym momentem, co tytuł podstawowy przysługujący pozwanej. Zdaniem Sądu Rejonowego, strona pozwana wykazała, iż spełniła przesłanki określone w art. 11 ust. 2 punkt 2 ustawy o ochronie praw lokatorów mieszkaniowym, zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Sąd Rejonowy uznał za skuteczne doręczenie pozwanej I. S.wezwania do zapłaty w listopadzie 2009 roku, a następnie oświadczenia o wypowiedzeniu stosunku najmu w marcu 2010 roku, gdyż doręczenie ich przez (...), za podwójnym awizo, uprawnia do przyjęcia, że doszły one do pozwanej w taki sposób, że mogła ona zapoznać się z ich treścią. Jak wskazał Sąd, nie budziło wątpliwości, że w dacie dokonania wypowiedzenia stosunku najmu pozwani posiadali zaległość przekraczającą trzy pełne okresy płatności, gdyż zaległość ta została uregulowana dopiero na początku stycznia 2011 roku. W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji przyjął, że stosunek najmu wygasł z ostatnim dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym złożone zostało oświadczenie o wypowiedzeniu najmu lokalu, a więc z dniem 30 kwietnia 2010 roku, a w konsekwencji wygasł także pochodny tytuł prawny do lokalu przysługujący pozwanemu. W związku z powyższym strona powodowa zasadnie mogła domagać się nakazania pozwanym opuszczenia i opróżnienia zajmowanego lokalu.

Dodatkowo Sąd Rejonowy wskazał, że nawet gdyby za moment doręczenia pozwanym wezwania o zapłatę zaległości i wypowiedzenia stosunku najmu przyjąć dzień doręczenia odpisu pozwu w sprawie VI C 751/10/S, to i tak przyjąć by należało, że doszło skutecznego wypowiedzenia stosunku najmu, gdyż pozwani uregulowali zaległości z przekroczeniem miesięcznego terminu wyznaczonego przez stronę powodową.

W ocenie Sądu pierwszej instancji sytuacja materialna pozwanych uzasadniała przyznanie im prawa do lokalu socjalnego, ponieważ pozwany A. S.w chwili orzekania nie uzyskiwał żądanego dochodu, zaś dochody pozwanej pozwalały na przyjęcie, iż spełniają oni przesłanki określone § (...) z dnia(...) roku w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu (...)oraz tymczasowych pomieszczeń ((...)z dnia 9 listopada 2012 r. poz. 5817). Jak wskazał Sąd Rejonowy, zgodnie z tą regulacją za niski dochód uważa się, dla osób ubiegających się o zawarcie umowy najmu lokalu z powodu utraty tytułu prawnego do lokalu na skutek wypowiedzenia umowy najmu dokonanego na podstawie art. 11 ust. 2 pkt 2 oraz art. 11 ust. 5 i 7 ustawy, – średni miesięczny dochód w przeliczeniu na jednego członka gospodarstwa domowego, który nie przekracza 200% najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym, 175% najniższej emerytury w gospodarstwie dwuosobowym i 150% najniższej emerytury w gospodarstwie wieloosobowym. Zdaniem Sądu Rejonowego ustalenia dokonane w tej sprawie wykazują, że łączny, stały dochód pozwanych uwzględniany przy obliczeniu ich dochodu na potrzeby wskazanej uchwały wynosi 1181,38 złotych miesięcznie, na co składa się wynagrodzenie netto pozwanej, a więc ich średni dochód gospodarstwie domowym wynosi około 590 złotych, jest zatem niższy niż 175 % najniższej emerytury, która od dnia 1 marca 2013 roku wynosi 831,15 złotych miesięcznie.

Powyższy wyrok pozwani zaskarżyli w całości. Skarżący zarzucając naruszenie art. 233 § 1 k.p.c., kwestionowali prawidłowość oceny przez Sąd pierwszej instancji materiału dowodowego i oparcie rozstrzygnięcia na błędnych ustaleniach faktycznych, polegających na uznaniu, że zarówno wezwanie do zapłaty, jak i wypowiedzenie umowy najmu zostało prawidłowo doręczone pozwanym przed dniem 27 listopada 2010r., w sytuacji, gdy wskutek zaniedbań pracowników poczty, takiej korespondencji przed tą datą pozwanym nie doręczono. Zarzucili także naruszenie art.60 k.c. i art. 61 § 1 k.c. poprzez uznanie, że doszło do prawidłowego wypowiedzenia umowy najmu lokalu w sytuacji, gdy do pozwanych nie doszło oświadczenie woli powoda o takiej treści, a także art. 11 ust. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminnym i o zmianie Kodeksu Cywilnego, poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie zaszły przesłanki do wypowiedzenia umowy najmu lokalu przewidziane w tym przepisie, podczas gdy cyt. przepis przewiduje konieczność składania przez wynajmującego oświadczeń woli najemcy, pozostającemu w zwłoce z zapłatą czynszu, w odpowiedniej sekwencji. Pozwani nadto zarzucili wydanemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego, tj. art. 5 k.c. poprzez jego nieuwzględnienie w niniejszej sprawie w kontekście działań powoda wobec pozwanych. Wskazując powyższe zarzuty pozwani wnieśli o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie kosztów postępowania na rzecz pozwanych za obydwie instancje, według norm przepisanych.

Strona powodowa wniosła o oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów postępowania odwoławczego.

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd Okręgowy przyjął za własne ustalenia dokonane przez Sąd pierwszej instancji, uznając je za prawidłowe i oparte na właściwej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja nie jest zasadna.

Podniesiony przez pozwanych zarzut nieprawidłowości oceny zgromadzonego materiału dowodowego, poprzez pominięcie przy jego ocenie zeznań świadków strony pozwanej nie znajduje uzasadnienia. Po pierwsze, jak słusznie zauważyła strona powodowa w odpowiedzi na apelację, powołując wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 września 2002 r., sygn. akt IV CKN 1369/00 - „jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadził wnioski logicznie poprawne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego, to taka ocena dowodów nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów przewidzianej w art. 233 k.p.c.” Wskazać należy, iż to do Sądu należy ocena wiarygodności zgromadzonych dowodów. Jeżeli dowody wskazują sprzeczne stanowiska, to Sąd musi rozstrzygnąć, którym dowodom dać wiarę, kierując się wskazaniami przytoczonymi w wyroku Sądu Najwyższego. Sąd pierwszej instancji w niniejszej sprawie nie dał wiary zeznaniom pozwanych oraz świadków w zakresie w jakim twierdzili, że do pozwanych nie docierała korespondencja pocztowa. W ocenie Sądu Okręgowego powyższa ocena materiału dowodowego nie narusza zasad logicznego rozumowania oraz zasad wynikających z doświadczenia życiowego. Należy wskazać, że w aktach sprawy znajdują się zwrócone przez operatora pocztowego przesyłki wysyłane przez stronę powodową do pozwanych z wezwaniem o uregulowanie zaległości oraz zawierające wypowiedzenie stosunku najmu. Na przesyłkach tych zawarte są adnotacje urzędu pocztowego oraz doręczyciela, wskazujące na sposób ich doręczenia. Brak jakichkolwiek przesłanek, aby twierdzić, że adnotacje te nie są zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy. Nie ma jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia, aby doręczyciel oraz urząd pocztowy z jakichkolwiek powodów czynił adnotacje nie zgodne ze stanem faktycznym. Brak również wskazania przez pozwanych motywów takiego działania. Trudno zakładać, aby akurat w przypadku pozwanych doręczyciel miał powody, by nie dokonywać doręczeń w sposób prawidłowy. Nadmienić w tym miejscu trzeba, że pozwani nawet nie zgłosili wniosku o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka w osobie doręczyciela obsługującego zamieszkany przez nich rejon. Przeciwko wiarygodności wskazanych wcześniej dowodów przemawia także bezsporne ustalenie Sądu pierwszej instancji, że w okresie lat 2010 -2013 pozwani nigdy nie składali jakichkolwiek reklamacji i skarg związanych ze sposobem doręczenia przeznaczonej dla nich korespondencji. Doświadczenie życiowe wskazuje, że w obecnych warunkach istnieje liczna korespondencja urzędowa kierowana do osób fizycznych przez różne podmioty tj. dostawcy mediów, operatorzy sieci telefonicznych, banki, urzędy itp. Byłoby czymś dziwnym, aby do pozwanych taka korespondencja nie była kierowana. Nawet jeśli nie jest ona przesyłana listami poleconymi do niewątpliwie doręczana jest bezpośrednio do skrzynek pocztowych, czyli w podobny sposób jak doręczyciele czynią z tzw. awizo w sytuacji, gdy nie zastaną adresata. Pozwani nigdy nie twierdzili, aby nie doręczano im wskazanej wyżej korespondencji, a ich zastrzeżenia odnosiły się jedynie do prawidłowego awizowania im nadejścia przesyłek poleconych. Powstaje zatem pytanie z jakich powodów doręczyciel, który zwykłą korespondencję dostarczał do skrzynki pocztowej, informację o nadejściu dla pozwanych przesyłki pocztowej miałby pozostawiać w innym miejscu. Jeśli natomiast wszelka korespondencja tzw. zwykła doręczana byłaby przez listonosza w sposób wskazany przez pozwanych i zawnioskowanych przez nich świadków, to nieracjonalnym i nielogicznym byłby wniosek, że pozwani to tolerowali, nie zgłaszając jakichkolwiek skarg u przełożonych doręczyciela, niewłaściwie wykonującego swoje obowiązki. Podnieść bowiem należy, że wadliwy sposób doręczania korespondencji może narażać adresata na dotkliwe konsekwencje w postaci chociażby naliczania odsetek z tytułu zwłoki w należnych opłatach, zaprzestanie dostarczania określonych usług itp. W takich sytuacjach logiczne i zgodne z doświadczeniem życiowym jest stwierdzenie, że osoba przeciętnie staranna w dbaniu o swoje interesy niezwłocznie podjęłaby czynności w celu doprowadzenia do prawidłowego doręczenia przeznaczonej dla niej korespondencji. Dodać jeszcze należy, że pozwani nie mogą zostać uznani za osoby, które nie mogły się spodziewać jakiejkolwiek urzędowej korespondencji, w sytuacji gdy zalegali z uiszczaniem opłat czynszowych przez okres wielu miesięcy. Nie jest bowiem dla przeciętnego najemcy zaskakujące, że wynajmujący może upominać się o zaległe świadczenia, a także iż brak uiszczania czynszu może doprowadzić do wypowiedzenia stosunku najmu. Zdaniem Sądu Okręgowego, przeciwko ocenie dowodów dokonanej w tym zakresie przez Sąd Rejonowy, nie przemawiają także twierdzenia pozwanych o przeszkodach w wejściu do zamieszkanego przez nich budynku, związanych z istniejąca instalacją domofonową. Zauważyć należy, że instalacje takie w dzisiejszych realiach są normą i nie utrudniają doręczycielom w jakikolwiek sposób wykonywania ich obowiązków. Jak trafnie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, instalacja ta nie stanowiła także przeszkody dla pracownika kancelarii komorniczej doręczającego wezwanie do stawiennictwa w kancelarii. Z powyższych względów podniesiony w apelacji zarzut naruszenia art. 233 §1 k.p.c. należy uznać za chybiony.

Sąd Okręgowy nie podziela także zarzutu naruszenia art. 60 k.c. i art. 60 §1 k.c., a także art. 11 ust.2 pkt 2 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. W świetle ustaleń dokonanych przez Sąd pierwszej instancji, nie budzi wątpliwości, że składane przez stronę powodową oświadczenia woli w przedmiocie wezwania do zapłaty zaległości i wypowiedzenia stosunku najmu zostały przekazane pozwanym w sposób, który umożliwiał im, szczególnie pozwanej – jako głównemu ich adresatowi, zapoznanie się z ich treścią. Zostały bowiem sformułowane na piśmie i wysłane drogą pocztową, a fakt poinformowania adresatów o ich nadejściu i możliwości odbioru we wskazanym miejscu, wynika z adnotacji dokonanych przez urząd pocztowy i doręczyciela. Nie można obciążać składającego oświadczenie woli negatywnymi konsekwencjami, polegającymi na uznaniu oświadczenia za niedoręczone w sytuacji, gdy adresat oświadczenia, mając taką możliwość, nie chciał się z nim zapoznać. Otóż zgodnie z art. 61 k.c. oświadczenie woli jest złożone z chwilą, gdy doszło do drugiej osoby w taki sposób, że mogła zapoznać się z jej treścią. W powołanym przepisie chodzi o stworzenie możliwości zaznajomienia się z oświadczeniem, a nie faktyczne z nim zapoznanie. Podobne stanowisko wyraził Sąd Najwyższy stwierdzając, że ”dla zapewnienia skuteczności złożenia oświadczenia woli wystarcza jedynie stworzenie realnej możliwości zapoznania się z jego treścią przez adresata. Przy czym faktyczne zapoznanie się z treścią doręczonego mu oświadczenia woli nie jest konieczne (wyrok SN z dnia 16.03.1995 r., I PRN 2/95). Składający oświadczenie korzystając z usług (...) dopełnił czynności umożliwiających pozwanym zapoznanie się z treścią oświadczenia. W konsekwencji stwierdzić należy, że strona powodowa skutecznie wypowiedziała stosunek najmu pozwanej, co doprowadziło też do wygaśnięcia pochodnego tytułu prawnego przysługującego pozwanemu. Zarówno wezwanie do zapłaty, jak i wypowiedzenie umowy najmu należy uznać, zgodnie z powyższymi ustaleniami za skutecznie doręczone pozwanym. Nieuregulowanie zaległości w wyznaczonym terminie spowodowało powstanie po stronie powoda uprawnienia do rozwiązania umowy najmu, z którego też skutecznie skorzystał. Co zaś do przesłanki miesięcznego odstępu czasu między wysłaniem wezwania a wypowiedzeniem, wskutek uznania doręczeń za skuteczne, należy stwierdzić skuteczność oświadczeń powoda wobec pozwanych, które przecież zostały wysłane z zachowaniem co najmniej miesięcznego odstępu.

Na marginesie stwierdzić należy, że Sąd Okręgowy podziela pogląd pozwanych, że ustawa o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, wprowadzając określony w niej tryb dokonywania wypowiedzenia stosunku najmu, wymaga aby wypowiedzenie stosunku najmu było poprzedzone wcześniejszym wezwaniem o uregulowanie zaległości, z wyznaczeniem dodatkowego miesięcznego terminu. Obie te czynności wynajmującego nie mogą mieć miejsca w jednym czasie, jak błędnie uznał Sąd pierwszej instancji rozważając skuteczność wypowiedzenia stosunku najmu, także w przypadku uznania za moment doręczenia oświadczenia woli wynajmującego - dzień 26 listopada 2010 roku. Powyższa uwaga nie ma jednak znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż słusznie Sąd Rejonowy przyjął, że doszło do skutecznego złożenia oświadczeń woli przez wynajmującego już w listopadzie 2009 roku oraz w marcu 2010 roku

W ocenie Sądu Okręgowego nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 5 k.c. Podnoszona przez pozwanych sprzeczność żądania powoda z zasadami współżycia społecznego i społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa nie zachodzi w niniejszej sprawie. W przedmiotowej sprawie Sąd nie rozstrzygał o kwestii ustalenia prawa pozwanych do ponowienia stosunku najmu. Podnieść trzeba, że najemcę zawsze obciąża obowiązek płacenia czynszu, zatem fakt, iż uregulował istniejącą wcześniej zaległość, nie jest okolicznością nadzwyczajną i nie musi prowadzić zawsze do przywrócenia przez wynajmującego tytułu prawnego do zajmowanego lokalu. Wręcz przeciwnie jeśli najemca już raz popadł w zaległości w regulowaniu tych opłat, to może istnieć obawa, że nastąpi to ponownie. Trudno w tej sytuacji odmawiać wynajmującemu prawa do żądania opuszczenia lokalu przez byłego najemcę. Nie można też uznać, aby naruszeniem zasad współżycia społecznego było wytoczenie niniejszego powództwa po upływie ponad dwóch lat od utraty przez pozwanych tytułu prawnego do lokalu. Wynajmujący nie ma obowiązku niezwłocznego wytaczania powództwa windykacyjnego, a wszelka zwłoka w tej względzie działa jedynie na korzyść byłych najemców, którzy mogą w dalszym ciągu korzystać z lokalu, co w przypadku lokali należących do mieszkaniowego zasobu gminy, wiąże się też najczęściej z uiszczaniem niższych opłat, niż w przypadku wynajęcia lokalu mieszkalnego na zasadach wolnorynkowych. Podnieść też trzeba, że pozwani uzyskali prawo do lokalu socjalnego, co powoduje, że mają w dalszym ciągu zapewnione miejsce do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych, gdyż do czasu zaoferowania im lokalu socjalnego mogą mieszkać w dotychczasowym lokalu. Na koniec dodać należy, że w tej sprawie Sąd nie rozstrzygał o ewentualnych nieprawidłowościach procedury przywrócenia pozwanym tytułu prawnego do lokalu, nie mając do tego kognicji.

Mając na względnie powyższe, apelacja pozwanych ulega oddaleniu jako niezasadna, na zasadzie art. 385 k.p.c. Wobec oddalenia apelacji, Sąd Okręgowy na podstawie art. 98 §1 i §3 k.p.c. w związku z art. 99 k.p.c. zasądził od pozwanych na rzecz strony powodowej koszty postępowania apelacyjnego w wysokości 60zł. Kwota ta odpowiada wynagrodzeniu profesjonalnego pełnomocnika określonemu na podstawie §2, §9 i §12 ust.1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tj. Dz.U. z 2013r. poz. 490).