Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Krakowie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 16 marca 2021 r.

Sąd Okręgowy w Krakowie XII Wydział Gospodarczy – Odwoławczy

w następującym składzie:

Przewodniczący: SSO Marta Kowalska (sprawozdawca)

Sędziowie: SSO Janusz Beim

SSO Michał Niedźwiedź

po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2021 r. w Krakowie na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa A. R.

przeciwko V. T.

o wyłączenie wspólnika ze spółki z ograniczoną odpowiedzialnością

na skutek apelacji wniesionej przez powoda od wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie z dnia 21 grudnia 2018 r., sygn. akt IV GC 3618/16/S

I ) prostuje zaskarżony wyrok w ten sposób, że w wersie trzynastym od góry w miejsce wyrazów „o zapłatę” wpisuje wyrazy „o wyłączenie wspólnika ze spółki z ograniczoną odpowiedzialnością”;

II ) zmienia pkt I zaskarżonego wyroku w ten sposób, że wyłącza pozwanego V. T. ze spółki (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. (KRS (...)) z zastrzeżeniem, iż powód A. R. zapłaci pozwanemu V. T. kwotę 1 zł (jeden złoty) za 195 udziałów, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 lutego 2017 r. do dnia zapłaty, w terminie 30 dni od daty doręczenia powodowi niniejszego wyroku, pod rygorem bezskuteczności orzeczenia o wyłączeniu wspólnika;

III ) zmienia pkt II zaskarżonego wyroku w ten sposób, że zasądza od pozwanego V. T. na rzecz powoda A. R. kwotę 3.097 zł (trzy tysiące dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem kosztów procesu;

IV ) zmienia pkt III zaskarżonego wyroku w ten sposób, że nakazuje ściągnąć od pozwanego V. T. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie kwotę 3.451,13 zł (trzy tysiące czterysta pięćdziesiąt jeden złotych trzynaście groszy) tytułem wydatków na wynagrodzenie biegłego;

V ) zasądza od pozwanego V. T. na rzecz powoda A. R. koszty postępowania apelacyjnego w kwocie 2.540 zł (dwa tysiące pięćset czterdzieści złotych).

SSO Janusz Beim SSO Marta Kowalska SSO Michał Niedźwiedź

Sygn. akt XII Ga 712/19

UZASADNIENIE

wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 15 marca 2021 r.

Powód A. R. wniósł o wyłączenie pozwanego V. T. jako wspólnika ze spółki (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. oraz zasądzenie kosztów procesu. Jako przyczynę wyłączenia pozwanego jako wspólnika ww. spółki powód wskazał utrudnianie działalności spółki, niestawiennictwo na zgromadzeniu wspólników, działalność konkurencyjną oraz działanie na szkodę spółki.

Pozwany V. T. w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając, że bezpośrednią przyczyną pogorszenia współpracy pomiędzy stronami było odwołanie pozwanego z funkcji członka zarządu spółki uchwałą z dnia 6 września 2016 r.

Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2018 r. Sąd Rejonowy dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie IV Wydział Gospodarczy oddalił powództwo (punkt I), zasądził od powoda A. R. na rzecz pozwanego V. T. kwotę 1.080 zł tytułem kosztów procesu (punkt II), a także nakazał pobrać od powoda na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie kwotę 3.451,14 zł tytułem wydatku obejmującego wynagrodzenie biegłego sądowego.

Podstawa faktyczna rozstrzygnięcia przedstawiała się następująco.

W dniu 14 kwietnia 2015 r. powód A. R. i pozwany V. T. zwarli umowę spółki pod firmą (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w K., w której powód objął 205 udziałów, a pozwany 195. W przypadku zbycia udziału przez wspólnika, pozostałym wspólnikom przysługiwało prawo pierwokupu. Do składania oświadczeń o charakterze majątkowym i niemajątkowym uprawniony był każdy członek zarządu samodzielnie. Prezesem zarządu spółki został powód, a wiceprezesem – pozwany. Zgodnie z umową spółki do zaciągnięcia kredytów i pożyczek konieczne było podjęcie przez zgromadzenie wspólników uchwały większością 2/3 głosów.

W dniu 5 września 2016 r. (...) pozwany udzielił pisemnego upoważnienia żonie T. T. (2) do uczestnictwa w zwyczajnych i nadzwyczajnych zgromadzeniach wspólników (...) spółki z o.o. z prawem głosu w jego imieniu, do odbierania korespondencji kierowanej ze spółki, reprezentowania pozwanego jako wspólnika i członka zarządu oraz podpisywania dokumentów.

W dniu 6 września 2016 r. odbyło się nadzwyczajne zgromadzenie wspólników w trybie art. 240 k.s.h. w siedzibie spółki z udziałem powoda jako przewodniczącego i pełnomocnika pozwanego T. T. (2). Powód zaproponował porządek obrad, który obejmował kolejno uchwały: w sprawie zgody na zaciągnięcie kredytu na kolejne inwestycje, w sprawie zgody na zbycie nieruchomości i obciążenie służebnością, w sprawie odwołania lub powołania członka zarządu. Zarówno powód jak i pełnomocnik pozwanego głosowali za podjęciem dwóch pierwszych uchwał. Następnie powód zgłosił wniosek o podjęcie uchwały o odwołaniu pozwanego z funkcji wiceprezesa zarządu spółki. Pełnomocnik pozwanego zagłosowała przeciwko uchwale, powód stwierdził, że uchwała w tym brzmieniu została podjęta, a notariusz obecny na zgromadzeniu sporządził protokół w formie aktu notarialnego. Postanowieniem z dnia 13 września 2016 r. pozwany został wykreślony w Krajowym Rejestrze Sądowym z funkcji wiceprezesa zarządu (...)spółki z o.o.

Pismem z dnia 9 września 2016 r. pełnomocnik pozwanego wystąpiła do notariusza, który sporządził protokół zawierający powyższe uchwały z wnioskiem o uzupełnienie ewentualnie sprostowanie aktu notarialnego w przedmiocie głosowania przeciwko uchwałom nr 2 i nr 4.

Pismami z dnia 14 września 2016 r. pozwany został wezwany do zwrotu telefonów służbowych, kart (...) i samochodu marki R. (...) nr rej. (...). Wobec niewykonania tego zobowiązania powód zawiadomił w dniu 27 września 2016 r. prokuraturę,

Pismem z dnia 23 września 2016 r. pozwany zawiadomił zarząd spółki o zamiarze zbycia udziałów za kwotę 312.000 zł. W odpowiedzi pismem z dnia 30 września 2016 r. powód wezwał pozwanego do przesłania zawiadomienia spełniającego wymogi określone przepisem art. 598 § 1 k.c., wobec niedoinformowania o treści umowy sprzedaży zawartej z osobą trzecią.

Pismem z dnia 15 września 2016 r. pozwany został zawiadomiony o zwołaniu na 30 września 2016 r. nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników. Pod nieobecność pozwanego podjęto uchwałę w sprawie podwyższenia kapitału zakładowego, powód uiścił wkład, a pozwany został wezwany do wpłaty kwoty 39.200 zł tytułem objęcia 784 nowych udziałów. Wezwanie pozostało bez odpowiedzi, skutkiem czego nastąpił zwrot uiszczonego przez powoda wkładu pieniężnego. Pismem z dnia 24 października 2016 r. pozwany został zawiadomiony o zwołaniu na 9 listopada 2016 r. nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników. Pod nieobecność pozwanego podjęto uchwałę w sprawie podwyższenia kapitału zakładowego, powód uiścił wkład, a pozwany został wezwany do wpłaty kwoty 39.400 zł tytułem objęcia 588 nowych udziałów. Wezwanie pozostało bez odpowiedzi, skutkiem czego nastąpił zwrot uiszczonego przez powoda wkładu pieniężnego. Pismem z dnia 15 listopada 2016 r. pozwany został zawiadomiony o zwołaniu na 1 grudnia 2016 r. nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników. Pozwany nie wziął udziału w zgromadzeniu. W skład porządku obrad wchodziło m.in. podjęcie uchwały o wyrażeniu zgody na zaciągnięcie kredytu na kwotę 1 miliona zł na kontynuowanie działalności spółki. Wszystkie przesyłki polecone zawierające zawiadomienia w przedmiocie zwołania zgromadzenia wspólników zostały zwrócone jako niepojęte przez pozwanego.

Pozwany przymusowo opuścił terytorium P.w dniu 26 lipca 2016 r. i był nieobecny do stycznia 2017 r.

W sierpniu 2016 r. powód A. R. pojechał na U.z zamiarem spotkania się z pozwanym i ustalenia dalszych działań w spółce. Pozwany V. T. poinformował powoda o konieczności załatwienia formalności w celu ponownego wjazdu do P. i możliwości powrotu za kilka miesięcy, równocześnie zapewnił, że może działać w ramach spółki będąc na U..

Strony uzgodniły, że spółka weźmie kredyt do realizacji II etapu budowy domów, z tym że pozwany podkreślał, że oczekuje od powoda rozliczenia i sprawozdania ze stanu finansów w spółce, bowiem strony, jako członkowie zarządu, podzielili się obowiązkami w ten sposób, że powód zajmował się sprawami finansowymi, a pozwany bieżącą działalnością i formalnościami. Do czasu wyjazdu pozwanego (...) współpraca stron opierała się na wzajemnym zaufaniu.

Na początku września 2016 r. powód zadzwonił do pozwanego, informując o zamiarze odbycia zgromadzenia wspólników w celu podjęcia uchwały o wyrażeniu zgody na kredyt i wskazał na konieczność upoważnienia do tego żony. Pozwany od razu upoważnił swoją żonę do działania w jego imieniu, a pełnomocnictwo przekazał za pośrednictwem swojego syna, przebywającego podobnie jak żona, w R.. Na nadzwyczajnym zgromadzeniu wspólników w dniu 6 września 2016 r. pozwanego reprezentowała jego żona T. T. (2), jednak wbrew oczekiwaniom nie została poinformowana o stanie spółki i nie otrzymała żadnego sprawozdania finansowego, ponadto została zaskoczona projektem uchwały o odwołaniu pozwanego ze stanowiska wiceprezesa zarządu spółki, która to uchwała została podjęta przy jej sprzeciwie.

Pozwany, po powzięciu informacji o tym, poprosił żonę, aby powiadomiła bank o braku jego zgody na udzielenie kredytu, bowiem obawiał się, że w tej sytuacji nie będzie miał wpływu na działalność spółki i nie będzie mógł kontrolować stanu jej finansów.

Po odwołaniu pozwanego z funkcji wiceprezesa zarządu powód polecił księgowemu spółki, aby nie udzielał pozwanemu informacji w zakresie finansów spółki.

Powód nie informował T. T. (2) o żadnych późniejszych zgromadzeniach wspólników, nie przekazał jej żadnych informacji o spółce i nie odbierał telefonów od pozwanego. Natomiast kilkakrotnie udawał się do pozwanego na U. celem odebrania samochodu marki R. (...).

Pozwany nie wiedział o terminach kolejnych zgromadzeń wspólników, gdyż zawiadomienia były wysyłane na adres w R., pomimo wiedzy powoda o innym miejscu pobytu pozwanego. Pozwany nikomu nie udzielił upoważnienia pocztowego do odbioru korespondencji w P.

Pozwany jest wspólnikiem i prezesem zarządu (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w R., której działalność polega m.in. na pozostałej działalności pocztowej i kurierskiej, transporcie, robotach budowlanych.

Powyższy stan faktyczny został ustalony na podstawie powołanych dowodów z dokumentów, zeznań świadków, pozwanego i częściowo powoda. Sąd Rejonowy postanowił pominąć jako spóźniony dowód z zeznań świadka V. M. na zasadzie art. 217 § 3 k.p.c.

Sąd Rejonowy ocenił powództwo jako niezasadne.

Podstawą orzekania Sądu Rejonowego był art. 266 § 1 k.s.h. Sąd I instancji uznał, że powód jako wspólnik większościowy był legitymowany czynnie do zgłoszenia tego żądania.

Sąd I instancji uznał, że z okoliczności niespornych oraz ustaleń faktycznych poczynionych w niniejszej sprawie wynika, że wprawdzie spółki, w których pozwany jest udziałowcem działają w tej samej branży budowlanej, jednakże nie jest to działalność konkurencyjna, a powód nie wykazał, aby było inaczej. Powód zeznał, że prowadzona przez nich spółka zajmuje się budową (...), a pozwany zeznał, że druga jego spółka zajmuje się budownictwem (...). Równocześnie Sąd wskazał, że prowadzenie działalności gospodarczej, nawet w tej samej branży, nie stanowi podstawy uzasadniającej wyłączenie wspólnika ze spółki, dopiero jednoczesne wykorzystanie przez niego kontaktów i informacji handlowych uzyskanych w spółce, wyłącznie dla własnej działalności stanowi działanie konkurencyjne.

Jak wskazał Sąd Rejonowy, jedną z ważnych przyczyn wyłączenia wspólnika może być nieusprawiedliwione i uporczywe niestawiennictwo na zgromadzeniach wspólników, przez co dochodzi do blokowania podjęcia uchwał. Sąd I instancji uznał jednakże, że podstawa ta nie zaistniała. Po pierwsze powód powołał się jedynie na okres od 30 września 2016 r. do 1 grudnia 2016 r., kiedy to wyznaczył termin kolejnych zgromadzeń, jednocześnie wiedząc, że pozwany nie może wjechać na terytorium P.. Po drugie nie wykazał, by zawiadomił o terminach zgromadzeń pełnomocnika pozwanego, który przebywał w P., a treść pełnomocnictwa była powodowi znana, nie udowodnił również, by zawiadomienia o terminach zgromadzeń zostały wysłane pod adres, gdzie pozwany rzeczywiście mieszkał w tym okresie, przeciwnie były adresowane na nieaktualny, bop.adres zamieszkania. Po trzecie okres, usprawiedliwionej nieobecności pozwanego zakończył się w styczniu 2017 r. Sąd wskazał, że w dacie wniesienia pozwu powyższa okoliczność nie istniała, a powód nawet nie zgłaszał takiego twierdzenia, iż pozwany po powrocie do P. nadal nie stawia się na zgromadzenia wspólników i unika kontaktów z powodem. Przeciwnie z zeznań pozwanego, jego żony i syna wynika, że pozwany wielokrotnie bezskutecznie podejmował próby kontaktu i porozumienia z powodem, który nie tylko nie chciał kontynuować współpracy, ale również po odwołaniu pozwanego z funkcji członka zarządu polecił księgowemu spółki, by ten nie udzielał pozwanemu informacji o stanie finansowym spółki. De facto powód nie był zainteresowany ani porozumieniem z pozwanym ani nabyciem od niego udziałów w spółce.

Z kolei innych przyczyn wyłączenia, a mianowicie niewykonania przez pozwanego wezwania do zwrotu samochodu, telefonów, (...) i dokumentów, powód w ocenie Sądu I instancji nie wykazał. Samochód został odebrany pozwanemu, tym samym okoliczność ta była irrelewantna dla rozstrzygnięcia. Sąd przyznał rację pozwanemu, który podniósł, że był uprawniony do posiadania telefonów i (...) jako wspólnik.

W świetle zebranego materiału dowodowego Sąd Rejonowy stwierdził, iż powód pozbawiając pozwanego udziału w zarządzie spółki nie mógł liczyć na aprobatę takiego stanu przez pozwanego. Sąd podkreślił, iż powód wiedział o konieczności kilkumiesięcznego wyjazdu pozwanego z P., jednakże nie miało to żadnego wpływu na działalność spółki, albowiem na wniosek powoda pozwany upoważnił swoją żonę do reprezentowania go jako wspólnika oraz członka zarządu i uczynił to przed odwołaniem go z funkcji. Ponadto nieprawdziwe były również twierdzenia powoda, iż od chwili wyjazdu pozwanego nie miał z nim kontaktu, gdyż osobiście widział się z nim kilkakrotnie na U.. Natomiast pozwany przed odwołaniem go z zarządu zwracał się do powoda o przedstawienie stanu finansowego spółki celem rozliczenia jej dotychczasowej działalności, bowiem z uwagi na podział obowiązków pomiędzy członkami zarządu nie zajmował się sprawami finansowymi, a uzgodnił z powodem, że spółka wystąpi do banku o nowy kredyt. Równocześnie zaznaczał, że uzależnia zgodę na kredyt od przedstawienia stanu finansów i oczekiwał, że na zgromadzeniu wspólników w dniu 6 września 2016 r. powód przedstawi jego żonie ten stan. Tymczasem z przebiegu zgromadzenia wynika, że po uzyskaniu zgody na kredyt powód poddał pod głosowanie uchwałę o odwołaniu pozwanego, nie informując wcześniej o takim zamiarze i mając świadomość, że wystarczy do podjęcia takiej uchwały zwykła większość głosów, którą powód posiadał. Zachowanie powoda wskazywało co najmniej na ignorowanie potrzeby udzielenia pozwanemu informacji na temat sytuacji finansowej spółki. Nie mogą w tej sytuacji w ocenie Sądu I Instancji budzić sprzeciwu działania podjęte przez pełnomocnika pozwanego, aby powiadomić bank, w którym spółka zamierzała wziąć kredyt o braku zgody pozwanego, który został wbrew swojej woli i bez przyczyny pozbawiony prawa do reprezentowania spółki, a tym samym wpływu na podejmowanie decyzji, w tym w sprawach finansów spółki. Jedynie(...) S.A. został powiadomiony o braku zgody pozwanego, tym samym powód mógł podjąć działania w celu zawarcia umowy kredytu w innym banku, a po powrocie pozwanego do P. podjąć działania w celu porozumienia co do dalszego funkcjonowania spółki, w tym przedstawić stan finansów spółki, zwołać zgromadzenie m. in. w celu powołania nowego zarządu, czego jednak nie uczynił.

Sąd Rejonowy ocenił, iż z pewnością nie zaistniała okoliczność, na która wskazuje judykatura w postaci cech osobowościowych danego wspólnika, które sprawiają, że niemożliwe jest bezkonfliktowe współdziałanie z tym wspólnikiem, przy czym należy podkreślić, że przyczyna ta musi leżeć wyłącznie po stronie pozwanego.

O kosztach procesu Sąd Rejonowy orzekł zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik postępowania (art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w związku z art. 99 k.p.c.), zasądzając na rzecz pozwanego kwotę 1.080 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika będącego radcą prawnym odpowiednio do rodzaju sprawy i wymaganego nakładu pracy. Ponadto nakazano pobrać od powoda, jako strony przegrywającej kwotę 3.451,13 zł tytułem wydatku obejmującego wynagrodzenie biegłego sądowego, poniesionego tymczasowo przez Skarb Państwa.

Apelację od wyroku Sądu Rejonowego wniósł powód, zaskarżając go w całości.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:

1.naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 233 § 1 k.p.c. poprzez brak wszechstronnego rozważenia całokształtu materiału dowodowego, z pominięciem zeznań powoda i świadków M. H. i I. O. oraz dokumentów stanowiących załączniki do pozwu i przedłożonych do akt sprawy dowodów z dokumentów - informacji odpowiadających odpisowi aktualnemu z Rejestru Przedsiębiorców KRS dot. spółek prowadzących działalność konkurencyjną w stosunku do (...)Sp. z o.o., w których pozwany jest wspólnikiem, członkiem zarządu, bądź prokurentem oraz dokonanie wadliwej oceny zebranych dowodów i wywiedzenie z materiału procesowego wniosków sprzecznych z zasadami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego, przejawiających się w błędnym uznaniu, że:

a)pozwany V. T. w dniu 26 lipca 2016 r. dobrowolnie wyjechał (...)- gdy w rzeczywistości został przymusowo deportowany pod konwojem do granicy kraju;

b)powód w sierpniu 2016 r. pojechał na U. z zamiarem spotkania się z pozwanym i ustalenia dalszych działań w spółce — w sytuacji, gdy podróż miała na celu przymusowe odzyskanie mienia stanowiącego własność (...) sp. z o.o., które jest przedmiotem postępowania karnego o czyn z art. 294 k.k. - przywłaszczenie mienia powierzonego - prowadzonego przeciwko pozwanemu, zakończonego nieprawomocnym wyrokiem skazującym pozwanego;

c)okoliczność przymusowego odebrania pozwanemu mienia stanowiącego własność spółki (samochodu osobowego) przy udziale funkcjonariuszy (...) jest irrelewantna dla rozstrzygnięcia sprawy - w sytuacji, gdy ważną przyczynę wyłączenia wspólnika stanowi już sama próba przywłaszczenia mienia należącego do Spółki, a okoliczność odzyskania mienia pozostaje bez znaczenia dla zaistnienia ważnej przyczyny wyłączenia wspólnika;

d)po odwołaniu pozwanego z funkcji wiceprezesa zarządu powód polecił księgowemu Spółki, aby ten nie udzielał pozwanemu informacji w zakresie finansów Spółki - w sytuacji, gdy odmowa powoda udzielenia pozwanemu dostępu do dokumentacji Spółki miała miejsce już po dniu 2 stycznia 2017 r., tj. po dniu wydania postanowienia Sądu o udzieleniu zabezpieczenia roszczenia powoda poprzez zawieszenie pozwanego w wykonywaniu wszystkich jego praw udziałowych w Spółce oraz zakazanie pozwanemu na czas trwania procesu zbywania jego udziałów w Spółce;

e)powód nie informował pełnomocnika pozwanego — T. T. (2) o żadnych późniejszych zgromadzeniach wspólników, pozwany nie wiedział o kolejnych terminach zgromadzeń wspólników spółki, pozwany nikomu nie udzielił upoważnienia pocztowego do odbioru korespondencji wP. - w sytuacji, gdy uprzednio Sąd wskazuje, że bezspornym jest, że T. T. (2) została przez pozwanego V. T. upoważniona do odbioru korespondencji, jak również biorąc pod uwagę, że korespondencja od Spółki do pozwanego była kierowana listami poleconymi na adres pozwanego wskazany Spółce, podany w aktach rejestrowych Spółki oraz na adres mailowy pozwanego, jak również w sytuacji, gdy pełnomocnik - jako dorosły domownik - mógł odebrać korespondencję kierowaną do pozwanego;

f)pozwany nie prowadzi działalności konkurencyjnej w stosunku do (...) sp. z o.o. - gdy przeczy temu treść zalegających w aktach sprawy wydruków informacji odpowiadających odpisom aktualnym z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, świadczących o wykonywaniu przez pozwanego działalności konkurencyjnej wobec (...) sp. z o.o.;

g)przyczyna niestawiennictwa pozwanego V. T. na Zgromadzeniach Wspólników była usprawiedliwiona - gdy pozwany przebywając na terenie U. posiadał pełnomocnika uprawnionego do podejmowania w jego imieniu wszelkich czynności związanych ze spółką (...), w tym brania udziału w Zwyczajnych i Nadzwyczajnych Zgromadzeniach Wspólników wraz z prawem głosu, reprezentowania pozwanego jako członka zarządu oraz podpisywania wszelkich dokumentów w imieniu mocodawcy oraz do odbierania w jego imieniu wszelkiej korespondencji od Spółki;

h)powód nie był zainteresowany nabyciem od pozwanego udziałów w (...) Sp. z o.o. — w sytuacji, gdy z zebranego w aktach sprawy materiału dowodowego, w tym również zeznań pozwanego wynika, że pozwany proponował powodowi nabycie udziału za cenę: 312.000 zł, a postępowanie dowodowe (opinia biegłego sądowego z zakresu wyceny przedsiębiorstw) doprowadziło do ustalenia rzeczywistej, rynkowej wartości udziałów pozwanego na dzień wniesienia pozwu w kwocie: 0 zł (słownie: zero zł);

i)pozwany powiadomił o braku swojej zgody na zaciągnięcie zobowiązania na kredytowanie bieżącej działalności spółki jedynie (...)S.A., a tym samym powód mógł podjąć działania zmierzające do zawarcia umowy kredytu w innym banku - gdy w rzeczywistości powód nie mógł zaciągnąć żadnego zobowiązania nawet w innej instytucji kredytowej, gdyż do zaciągnięcia kredytu przez Spółkę potrzebna była zgoda wspólnika i jego podpis na umowie kredytu.

2. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 244 § 1 k.p.c. poprzez brak wszechstronnego rozważenia całokształtu materiału dowodowego oraz dokonanie wadliwej oceny dowodu z dokumentu - notarialnego Protokołu z Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki z dnia 6 września 2016 r., (...) - przejawiającej się dokonanym wywodem z treści dokumentu urzędowego błędnych wniosków (ponad osnowę dokumentu) oraz uznaniu, że pełnomocnik pozwanego T. T. (2) na Nadzwyczajnym Zgromadzeniu Wspólników Spółki z dnia 6 września 2016 r.: nie znała porządku obrad Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników; została zaskoczona projektem uchwały o odwołaniu pozwanego z funkcji członka zarządu; głosowała przeciwko uchwale o odwołaniu pozwanego z funkcji członka zarządu Spółki;

gdy przeczy ustaleniom tym treść notarialnego Protokołu z Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki z dnia 6 września 2016 r.,(...)(dokumentu urzędowego), którego domniemań prawnych, z których dokument korzysta, pozwany nie obalił.

3. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, będący następstwem naruszenia ww. przepisów postępowania, przejawiający się w nieuprawnionym przyjęciu, że powód nie udowodnił, że po stronie pozwanego wystąpiły ważne powody — w rozumieniu art. 266 k.s.h. — stanowiące przesłankę wyłączenia wspólnika ze (...)Sp. z o.o.

Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie o wyłączeniu pozwanego V. T. ze spółki (...) Sp. z o.o. z siedzibą w K. przy Al. (...). W. P. (...), (...)-(...) K., wpisanej do Rejestru Przedsiębiorców prowadzonego przez Sąd Rejonowy dla Krakowa — Ś. w K., XI Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem: (...), przy czym udziały wyłączonego wspólnika zostaną przejęte przez powoda, jako wspólnika (...) Sp. z o.o., za cenę przejęcia w kwocie: 1 zł. Ponadto wniósł o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego za obie instancje według norm prawem przepisanych. Ewentualnie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu apelacji skarżący wskazał, że pozwany w dniu 20 lipca 2016 r. (tj. 6 dni przed deportacją z kraju) sprzedał pojazd należący do (...) Sp. z o.o., a po upływie zaledwie 2 miesięcy, tj. już w dniu 03.09.2016 r. nabył na granicy (...) w B. ten sam pojazd od poprzedniego nabywcy za dokładnie taka sama cenę sprzedaży. Przedmiotowy pojazd był wpisany przez (...) do bazy danych pojazdów skradzionych, prowadzonej przez (...). Pojazd ten jest przedmiotem postępowania karnego prowadzonego przez Sąd Rejonowy w Rzeszowie, X Wydział Kamy (...) o przestępstwo przywłaszczenia mienia powierzonego.

Dalej skarżący wskazał, że postanowieniem Sądu Rejonowego dla Krakowa — Śródmieścia w Krakowie z dnia 2 stycznia 2017 r. — o udzieleniu zabezpieczenia roszczenia pozwany został (i do chwili obecnej jest) zawieszony we wszystkich prawach udziałowych wspólnika — w tym prawie kontroli Spółki. Powód zatem w sposób legalny, zgodny z treścią orzeczenia Sądu o udzieleniu zabezpieczenia, odmówił pozwanemu prawa dostępu do dokumentacji księgowej Spółki. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika ponadto, że powód odmówił pozwanemu informacji o sytuacji finansowej Spółki nie po odwołaniu z funkcji członka zarządu, a po dniu zabezpieczenia powództwa o wyłączenie wspólnika. Pozwany do dnia odwołania go z funkcji członka zarządu miał pełne prawo kontroli. Pozwany w swoich zeznaniach potwierdził, że nawet po odwołaniu go z funkcji członka zarządu, posiadał przez okres około 2 miesięcy internetowy dostęp do firmowego rachunku bankowego Spółki.

Zdaniem skarżącego Sąd I instancji błędnie uznał, że pozwany nie prowadzi działalności konkurencyjnej wobec (...) Sp. z o.o. Zgromadzone w aktach sprawy dowody z dokumentów — informacji odpowiadających odpisom aktualnym z Rejestru Przedsiębiorców KRS temu przeczą. Jak wskazał, Sąd dokonał ustalenia stanu faktycznego sprawy z całkowitym pominięciem dowodu z dokumentów — informacji odpowiadających odpisowi aktualnemu m.in. spółki (...) Sp. z o.o., KRS: (...) oraz spółki (...) Sp. z o.o., KRS: (...). Spółki te (oraz 6 innych) zostały utworzone przez pozwanego po dniu odwołania go z funkcji członka zarządu (...) Sp. z o.o. W zarządzie tych spółek lub prokurentem jest pozwany V. T. i D. K. — dyrektor firmy (...)„ mającej siedzibę (...) — producent i wykonawca domów w technologii (...), tj. dokładnie w tej samej technologii, która stosowana jest podczas budowy domów przez (...) Sp. z o.o. Już chociażby ten fakt, jak i pobieżna analiza przedmiotu działalności gospodarczej spółek prawa handlowego, których informacje z KRS powód przedłożył do akt, świadczy o działaniu pozwanego V. T. na szkodę (...) Sp. z o.o., poprzez prowadzenie przez pozwanego działalności konkurencyjnej.

Jak wskazał skarżący, biegły sądowy z zakresy wyceny przedsiębiorstw ustalił rzeczywistą wartość udziałów pozwanego V. T. w spółce na kwotę: 0 zł. Zdaniem powoda błędne było ustalenie Sądu I instancji, polegające na uznaniu, że powód nie był zainteresowany nabyciem od pozwanego jego udziału w Spółce, jest sprzeczne z zasadami logiki - pozwany proponował przecież powodowi zbycie udziału za cenę ponad 300.000 zł, tymczasem udział ten jest warty 0 zł - dla potrzeb zgodności z treścią art. 266 § 3 k.s.h. biegły sądowy ustalił cenę przejęcia udziału w wysokości symbolicznej złotówki. Sprzeczne z zasadami logiki byłoby uznanie, że powód będzie zainteresowany nabyciem od pozwanego jego udziału za cenę: 312.000 zł w sytuacji, gdy postępowanie dowodowe potwierdziło twierdzenia powoda w zakresie wartości udziałów pozwanego

Sąd Rejonowy, zdaniem skarżącego, dokonując oceny materiału dowodowego wyciągnął błędne wnioski, polegające na uznaniu, że pozwany powiadomił o braku swojej zgody na zaciągnięcie zobowiązania na kredytowanie bieżącej działalności Spółki jedynie(...) S.A., a tym samym powód mógł podjąć działania zmierzające do zawarcia umowy kredytu w innym banku, a po powrocie pozwanego do P. podjąć działania w celu porozumienia co do dalszego funkcjonowania Spółki, w tym przedstawić pozwanemu stan finansów Spółki, zwołać zgromadzenie m.in. w celu powołania nowego zarządu, czego jednak nie uczynił.

Ponadto, z treści notarialnego Protokołu z Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki z dnia 6 września 2016 r. (...) oraz listy obecności oraz odpisu pełnomocnictwa — stanowiących załączniki ww. Protokołu wynika, że w Zgromadzeniu uczestniczyli wspólnicy lub ich pełnomocnicy reprezentujący cały kapitał zakładowy Spółki, żaden ze wspólników nie zgłaszał sprzeciwu co do odbycia Zgromadzenia, nikt z obecnych nie zgłosił również sprzeciwu, co do wniesienia poszczególnych spraw do porządku obrad, ani też co do powzięcia uchwał w przedstawionych sprawach, zatem Zgromadzenie było ważne i miało zdolność do podejmowania uchwał. Wspólnicy i ich pełnomocnicy mieli również pełną wiedzę o treści uchwał jakie miały zostać podjęte i jakie zostały podjęte, bowiem o treści podjętych uchwał pozwany został powiadomiony listem poleconym, zatem odmienne w tym zakresie twierdzenia pozwanego uznać należy za bezpodstawne i sprzeczne z treścią przedłożonych do pozwu dokumentów urzędowych sporządzonych przez notariusza, których domniemanie prawdziwości nie zostało przez pozwanego skutecznie obalone. Podkreślić z pełną stanowczością trzeba, że ani pozwany, ani jego pełnomocnik, mimo rzekomego kwestionowania prawidłowości podjętych uchwał - nie zaskarżyli ich do Sądu w drodze powództwa o uchylenie uchwały.

Powód stanowczo zaprzeczył, jakoby chciał pozbyć się ze Spółki niewygodnego wspólnika. Pomiędzy odwołaniem pozwanego z funkcji członka zarządu Spółki a wniesieniem powództwa o wyłączenie wspólnika, upłynął okres ponad 3 miesięcy. W tym okresie (jak wynika z akt sprawy) powód podjął szereg działań zmierzających do ratowania sytuacji finansowej Spółki, która na skutek działań pozwanego została pozbawiona bieżącego finansowania swojej deweloperskiej działalności.

W piśmie procesowym z dnia 29 stycznia 2020 r. powód wniósł o dopuszczenie dowodu z prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Rzeszowie X Wydział Karny z dnia 25 stycznia 2019 r., (...) oraz wyroku Sądu Okręgowego w Rzeszowie III Wydział Karny Odwoławczy z dnia 25 czerwca 2019 r., (...) na okoliczność istnienia ważnej przyczyny stanowiącej przesłankę wyłączenia wspólnika ze Spółki – podejmowania działań na szkodę spółki przez pozwanego polegających na przywłaszczeniu mienia powierzonego.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja odnosi zamierzony skutek i prowadzi do zmiany zaskarżonego wyroku, choć nie wszystkie zawarte w niej zarzuty są uzasadnione.

Ustalenia Sądu I instancji wymagają uzupełnienia o następujące okoliczności.

Wartość przedsiębiorstwa (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. na dzień 1 lutego 2017 r. wynosiła 0 zł. W wypadku przejęcia 195 udziałów V. T. ich cena nie powinna przekraczać kwoty 1 złoty.

(dowód: opinia biegłego główna i uzupełniająca k. 163 – 177, 231 – 233)

Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Rzeszowie X Wydział Karny z dnia 25 stycznia 2019 r., (...) V. T. uznany został za winnego popełnienia przestępstwa z art. 284 § 2 kk, tj. tego, że w dniu 8 listopada 2016 roku w bliżej nie określonym miejscu na terenie U.przywłaszczył sobie powierzony mu pojazd m-ki R. (...) o nr rej. (...) nr V.: (...) wartości 23.000 zł, telefon komórkowy m-ki H. (...) lite wartości 520 zł, telefon komórkowy m-ki H. D. wartości 410 zł, tablet m-ki (...) wartości 1040 zł, kartę sim o nr (...) wartości 47,97 zł, kartę sim nr (...) wartości 47,97 zł, kartę sim o nr (...) wartości 30,75 kartę sim o nr (...) wartości 47,97 zł w wyniku czego powstały straty w kwocie łącznej 25.144,66 zł, na szkodę spółki (...) sp. z o.o. z/s w K..

(dowód: odpis wyroku Sądu Rejonowego w Rzeszowie oraz Sądu Okręgowego w Rzeszowie k. 369-371)

Pozwany pozostaje wspólnikiem oraz członkiem zarządu (...) spółki z o.o. w R., której przedmiot działalności obejmuje między innym roboty budowlane związane z wnoszeniem budynków i roboty budowalne specjalistyczne.

(dowód: odpis z KRS k. 197- 202)

Pozwany pełni funkcję prokurenta w (...) spółce z o.o. w B., której przedmiotem działalności jest, między innymi, prowadzenie robót budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków oraz robót budowlanych specjalistycznych.

(dowód: odpis z KRS k. 203-208 )

Powyższych uzupełniających ustaleń faktycznych Sąd Okręgowy dokonał na podstawie przeprowadzonego w sprawie dowodu z opinii biegłego, którą to opinię jako sporządzoną w sposób rzetelny i sprawdzalny, ocenił jako jasną, pełną i dał jej wiarę w całości. Do zgłoszonych przez pozwanego zarzutów biegły odniósł się w opinii uzupełniającej, w której podtrzymał w całości stanowisko zaprezentowane w opinii głównej, zaś pozwany cofnął wniosek o wydanie przez biegłego ustnej opinii uzupełniającej.

W zakresie zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. zważyć należy, co następuje. W myśl art. 233 § 1 k.p.c. Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego. Zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. może być uwzględniony jedynie wówczas, gdyby wykazano, że dowody zostały ocenione w sposób rażąco wadliwy, sprzeczny z zasadami logiki bądź doświadczenia życiowego. Należy zauważyć jednak, iż celem dokonywanej na podstawie art. 233 § 1 k.p.c. swobodnej oceny dowodów jest ustalenie podstawy faktycznej wytoczonego powództwa. Biorąc pod uwagę cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy sąd orzekający ocenia wiarygodność i moc dowodową poszczególnych środków dowodowych, co prowadzi do ustalenia, które twierdzenia stron znalazły odzwierciedlenie w materiale dowodowym.

Sąd Okręgowy stwierdza, że nie są w zasadniczej części uzasadnione zarzuty apelacji skierowane przeciwko podstawie faktycznej rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Sąd Okręgowy przyjmuje ustalenia Sądu Rejonowego za prawidłowe i z powyżej dokonanym uzupełnieniem czyni podstawą swojego rozstrzygnięcia, poza ustaleniem, że pozwany nikomu nie udzielał pełnomocnictwa do odbioru korespondencji wP.. Jak bowiem wynika z dokumentu pełnomocnictwa (k. 29 -30) pozwany upoważnił żonę do odbioru korespondencji kierowanej do niego przez spółkę. Z powyższym uzupełnieniem i wyłączeniem, ustalenia z poczynione przez Sąd I instancji stanowią zatem także podstawę faktyczną wyroku sądu odwoławczego.

Odnosząc się do zawartych w apelacji zarzutów naruszenia przepisów postępowania Sąd Okręgowy stwierdza, że te zarzuty są nieuzasadnione. Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. Sąd Rejonowy logicznie, zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego ocenił dowody przedstawione przez strony Na podstawie tych dowodów poczynił prawidłowe ustalenia, na których oparł swój wyrok. Sąd ocenił te dowody w sposób, który nie narusza ani zasad logiki, ani zasad doświadczenia życiowego. Inną kwestią jest to, że na podstawie prawidłowo ustalonych faktów opartych na wskazanych wyżej dowodach dokonał odmiennej od oczekiwanej przez powoda oceny prawnej, przyjmując, że nie zaistniały ważne powody w rozumieniu art. 266 k.s.h. skutkujące zasadnością powództwa o wyłączenie pozwanego ze spółki. Oznacza to jednak, że Sąd I instancji przyjął inną ocenę prawną faktów, a nie dopuścił się błędów w ocenie dowodów lub błędnych ustaleń faktycznych.

Z kolei zarzut błędu w ustaleniach faktycznych został wadliwie sformułowany. Błąd w ustaleniach faktycznych ma miejsce wówczas, gdy pomiędzy treścią dowodu, a treścią ustalenia faktycznego poczynionego na jego postawie zachodzi istotna różnica. Takiego błędu Sąd I instancji się nie dopuścił. Błąd może również polegać na tym, że sąd dowód przeprowadził, ale nie poczynił na jego podstawie żadnych ustaleń. W tym zakresie ustalenia faktyczne zostały uzupełnione przez Sąd Odwoławczy. Ze sposobu sformułowania tego zarzutu wynika, że skarżącemu chodzi nie o błąd w ustaleniach faktycznych, a o błąd w ocenie prawnej ustalonych faktów.

Wbrew zarzutom apelacji Sąd I instancji ustalił, że pozwany przymusowo, a nie dobrowolnie opuścił terytorium P.w lipcu 2016 r. Ustalenie to pozostaje w pełnej zgodzie z treścią pisma (...) Oddziału Straży Granicznej w P. z dnia 24 marca 2017 r. (k. 96) w, z którego wynika, że pozwany został deportowany z terytorium RP w dniu 26 lipca 2016 r. przez drogowe przejście graniczne w B., ponownie zaś wjechał na terytoriumP.w styczniu 2017 r.

Wbrew zarzutom apelującego nie ustalił również Sąd I instancji, by powód wyjeżdżał na U. w celu tylko i wyłącznie ustalenia strategii działania spółki przy planowanej na dłuższy okres czasu nieobecności pozwanego w P., albowiem z ustaleń sądu wynika, powód wyjeżdżał na U. także i później, celem odebrania należącego do spółki samochodu oraz telefonów komórkowych.

Brak również podstaw do kwestionowania prawidłowości ustalenia Sądu I instancji w zakresie polecenia księgowemu spółki nieudzielania pozwanemu informacji o stanie finansów po odwołaniu go z funkcji wiceprezesa zarządu. Okoliczność, iż nastąpiło – to zgodnie z twierdzeniem powoda – po powrocie pozwanego do P. w styczniu 2017 r. i po udzieleniu przez sąd zabezpieczenia powództwa nie stoi bowiem w sprzeczności z ustaleniem, iż odbyło się to w istocie po odwołaniu pozwanego z funkcji wiceprezesa zarządu, co nastąpiło w dniu 6 września 2016 r.

Zarzuty dotyczące oceny, czy pozwany prowadził konkurencyjną w stosunku do spółki działalność pozostaje sferą oceny prawnej nie zaś faktycznej. Sąd Rejonowy natomiast prawidłowo ustalił, że pozwany pozostaje wspólnikiem (...) sp. z. o.o. w R..

Prawidłowe – pozostające w zgodzie z dowodami z dokumentów - pozostaje również ustalenie – że powód nie informował pełnomocnika pozwanego o terminach zgromadzeń wspólników. Z przedłożonych zawiadomień, jak również dowodów ich wysłania listami poleconymi wynika bowiem, że zawiadomienia kierowane były do pozwanego. Ocena skutku tak skierowanych zawiadomień należy zaś do oceny prawnej, nie faktycznej. Prawidłowo ustalił również Sąd I instancji, że pełnomocnik pozwanego wystosowała pismo o braku zgody pozwanego do (...), ocena zaś możliwości uzyskania kredytu w innym banku nie stanowiła podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Prawidłowe pozostają również ustalenia Sądu co do propozycji złożonej powodowi prze pozwanego w przedmiocie nabycia udziałów.

Jakkolwiek w apelacji nie został sformułowany zarzut naruszenia prawa materialnego, to wskazać należy że w systemie apelacji pełnej Sąd drugiej instancji, stosownie do regulacji art. 378 § 1 k.p.c., z urzędu bierze pod uwagę naruszenie przepisów prawa materialnego (zob.: wyrok Sądu Najwyższego z 12 kwietnia 2018 r., II CSK 355/17, LEX nr 2490617). Zgodnie z art. 378 § 1 k.p.c., sąd drugiej instancji rozpoznaje apelację w granicach apelacji; w granicach zaskarżenia bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. Z przepisu tego wynika obowiązek rozpoznania wszystkich zarzutów procesowych podniesionych w apelacji oraz zarzutów naruszenia prawa materialnego oraz uwzględnienia z urzędu –poza zarzutem nieważności postępowania - chociażby niepodniesionych w apelacji naruszeń przepisów prawa materialnego.

Sąd Okręgowy nie podziela oceny Sądu I instancji, iż w sprawie nie zaistniały ważne przyczyny, skutkujące zasadnością powództwa o wyłączenie wspólnika ze spółki. Nade wszystko nie sposób podzielić oceny Sądu I instancji co do usprawiedliwionego niestawiennictwa pozwanego na zgromadzeniach wspólników w dniach 30 września, 9 listopada i 1 grudnia 2016 r. Zawiadomienia o terminie zgromadzenia wspólników każdorazowo zostały prawidłowo wysłane na adres wskazany przez pozwanego, zgodnie z art. 238 § 1 k.s.h. Kodeks spółek handlowych w zakresie skuteczności zawiadomienia o zgromadzeniu wspólników posługuje się tzw. teorią wysłania – a zatem skoro pozwany nie wskazał innego adresu, na który kierowana ma być do niego korespondencja przez spółkę, brak podstaw do stawiania powodowi zarzutu nieprawidłowego działania w powyższym zakresie. Pozwany nie wskazał spółce innego adresu, a wbrew ocenie Sądu I instancji brak było podstaw do kierowania zawiadomień do żony pozwanego jako jego pełnomocnika. Zawiadomienie o terminie zgromadzenia wysyłane jest bowiem wspólnikowi. Nic nie stało natomiast na przeszkodzie temu, by żona pozwanego, która zgodnie z treścią jej zeznań, odbierała korespondencję kierowaną do pozwanego na wskazany adres w R. i tam mieszkała, zawiadomienie takie odebrała i wzięła udział w zgromadzeniu wspólników, skoro pełnomocnictwo w tym zakresie, w związku z wiadomą powodowi nieobecnością pozwanego wP. zostało jej udzielone. Wbrew ocenie Sądu I instancji niestawiennictwo pełnomocnika pozwanego na zgromadzeniach wspólników uniemożliwiało działanie spółki, albowiem z uwagi na treść § 19 ust. 2 umowy spółki niemożliwe było podjęcie uchwały w przedmiocie zaciągnięcia przez spółkę kredytu, zaś uchwały w przedmiocie podwyższenia kapitału zakładowego nie były przez pozwanego realizowane. Wbrew ocenie Sądu I instancji z protokołu przebiegu zgromadzenia wspólników z dnia 6 września 2016 r., nie wynika by pełnomocnik pozwanego domagała się informacji o stanie finansów spółki przed podjęciem uchwały w przedmiocie wyrażenia zgody na zaciągnięcie przez spółkę kredytu. Nie wynika też z materiału dowodowego, by w jakikolwiek formalny sposób pozwany kiedykolwiek o te informacje się zwracał i ich nie uzyskał.

Nie sposób stawiać również powodowi zarzutu, iż zgodnie z umową spółki, doprowadził do odwołania pozwanego z funkcji członka zarządu. Uchwała taka została w sposób prawidłowy na zgromadzenie wspólników w dniu 6 września 2016 r. podjęta. Brak było również podstaw do uznania, że pełnomocnik pozwanego nie miała informacji w przedmiocie porządku obrad zgromadzenia wspólników z dnia 6 września 2016 r., skoro jego porządek obrad został przedstawiony i przyjęty przez wspólników reprezentujących cały kapitał zakładowy spółki (art. 240 k.s.h.).

Brak również podstaw do formułowania przez Sąd I instancji oceny, że powód nie był zainteresowany porozumieniem z pozwanym ani nabyciem od niego udziałów, skoro, jak wynika z opinii biegłego, realna wartość tych udziałów wynosiła 0 zł, zaś pozwany – nieskutecznie - proponował ich nabycie za kwotę 312.000 zł, nadto próby porozumienia podjęte zostały przez pozwanego po przymusowym odebraniu od niego mienia spółki w postaci samochodu, telefonów komórkowych i (...), co po stronie powoda w sposób w pełni usprawiedliwiony skutkować mogło utratą zaufania do pozwanego. W ocenie Sądu Okręgowego nie zwrócenie przez pozwanego, pomimo wezwania, mienia spółki, co skutkowało koniecznością kilkukrotnego wyjazdu powoda na U. i w konsekwencji zgłoszeniem kradzieży samochodu i siłowego odebrania go pozwanemu przez policję(...), nie może być uznane za niestanowiące ważnej przyczyny wyłączenia wspólnika. Zgodnie z umową spółki pozwany został odwołany z funkcji członka zarządu, a sama okoliczność, iż pozostawał nadal wspólnikiem spółki, nie uprawniała go do dysponowania, wbrew woli organu zarządzającego, mieniem spółki w postaci samochodu czy też telefonów komórkowych i (...). Wbrew stanowisku prezentowanemu przez pozwanego i Sąd I instancji nie sposób bowiem utożsamiać mienia stanowiącego własność spółki z mieniem wspólników. Potwierdzeniem braku uprawnień po stronie pozwanego do dysponowania mieniem spółki jest prawomocny wyrok skazujący Sądu Rejonowego w Rzeszowie za działania stanowiące przestępstwo z art. 284 § 2 k.k., którymi wyrządzona została szkoda spółce. Okoliczności tej, która w istocie swej już była wystarczająca dla utraty zaufania przez powoda do pozwanego, stanowiła zatem ważny powód wyłączenia pozwanego ze spółki, nie można wbrew ocenie Sądu I instancji pominąć.

Z kolei polecenie przez powoda księgowemu spółki nie udzielania informacji pozwanemu co do finansów spółki nie może budzić zastrzeżeń, skoro nastąpiło to już w czasie, gdy nieobecność pozwanego i brak decyzji ze strony jego pełnomocnika w przedmiocie zgody na kredyt oraz brak wpłat na poczet podwyższenia kapitału zakładowego spółki skutkowały brakiem możliwości dalszego funkcjonowania spółki, a nadto obowiązywało w tym czasie postanowienie z dnia 2 stycznia 2017 r. w przedmiocie zamieszenia pozywanego w realizacji jego praw udziałowych w spółce.

Stąd w ocenie Sądu Okręgowego wykazane zostały ważne przyczyny uzasadniające wyłączenie pozwanego ze spółki. Okoliczności takich nie stanowią natomiast powoływane przez powoda okoliczności w postaci prowadzenia przez pozwanego działalności konkurencyjnej. W tym zakresie podzielić należy ocenę Sądu I instancji, iż z przedłożonych przez powoda wydruków z KRS spółek, w których pozwany pełni funkcję członka zarządu, prokurenta, bądź też jest ich wspólnikiem nie wynika, pomimo tego, iż zajmują się one również działalnością w zakresie budownictwa, iż działalność ich pozostaje działalnością w jakikolwiek sposób konkurencyjną w stosunku do spółki (...). Sama tożsamość przedmiotu działalności nie jest wystraczająca dla przyjęcia konkurencyjności i działania przez to pozwanego na szkodę (...) sp. z o.o.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że wyłączył pozwanego V. T. ze spółki (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. ((...)) z zastrzeżeniem, iż powód A. R. zapłaci pozwanemu V. T. kwotę 1 zł (jeden złoty) za 195 udziałów, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 lutego 2017 r. do dnia zapłaty, w terminie 30 dni od daty doręczenia powodowi wyroku, pod rygorem bezskuteczności orzeczenia o wyłączeniu wspólnika. Podstawę prawną orzeczenia stanowi art. 266 § 1 w zw. z art. 267 § 1 k.s.h.

Z uwagi na zmianę wyroku co do istoty sprawy, zmianie uległo również rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów procesu przed Sądem I instancji, które zgodnie z wynikiem procesu, na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c., zasądzone zostały od pozwanego na rzecz powoda. Zasądzona kwota obejmuje opłatę od pozwu w wysokości 2000 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 1080 zł oraz wydatek na opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.

Zmianie podlegało również, stosownie do wyniku procesu, rozstrzygniecie w przedmiocie wydatku na poczet sporządzenia opinii biegłego w kwocie 3451 zł, którym obciążono pozwanego jako stronę przegrywającą proces.

O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy orzekł w punkcie IV wyroku na podstawie art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 108 § 1 k.p.c. Koszty te obejmują opłatę od apelacji w kwocie 2000 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w kwocie 540 zł (§ 8 ust.1 pkt 23 w zw. z § 10 ust.1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie).

Jednocześnie w pkt I wyroku Sąd Okręgowy na podstawie art. 350 § 1 i 3 k.p.c. sprostował z urzędu wyrok sądu I instancji w zakresie oznaczenia dochodzonego pozwem roszczenia.

SSO Janusz Beim SSO Marta Kowalska SSO Michał Niedźwiedź